mei 23

In een kolossale huiskamer van een protserige villa in Amsterdam Oud-Zuid zat een trendy geklede man met een stoppelbaardje en wat te lang, golvend haar op zijn lederen, witte bank droefgeestig te roken en te drinken. Deze eens zo bewierookte schrijver bevond zich in een diepe dip. Een fiks dal beter gezegd. Meesmuilend bejegend en beschimpt werd hij door de Nederlandse, literatuurminnende goegemeente. Daar waar hem altijd loftuitingen ten deel waren gevallen, was de publieke opinie faliekant tegen hem gekeerd. Weg was de roem, die ooit eeuwig leek. Verdwenen was de aandacht, die hem heimelijk altijd zo goed deed. Verschrompeld was de vrouwelijke adoratie, waar hij het eigenlijk allemaal voor deed. Hoon was zijn deel, van grappen werd hij het lijdend voorwerp en plots verscheen hij in cartoons. En niet als de held. Toen hij in Fokke en Sukke werd afgebeeld als een bedriegende charlatan, wist hij dat het nooit meer goed zou komen. Een wreed einde van zijn grootse carrière. Zijn spectaculaire ondergang was het gesprek van de dag. Niet alleen de intelligentsia die de NRC consumeerden, maar ook de hysterische, hijgerige vrouwentypes die zich heel echte schrijfsters waanden op Hyves, lieten hem, eens hun held, vallen als de clichématige baksteen. Lees verder »

mei 16

Terwijl het de heetste Moederdag sinds mensenheugenis is, worden in vele gezinnen vandaag de op de basisschool in elkaar gezette stukjes knutselwerk weer vol verve door de kinderen aan moeder overhandigd. Ietwat schamper zag ik bij mijn vriendin op de basisschool, dat er tegeltjes werden gemaakt met daarop een wens, een lippenafdruk van een kuise zoen en de naam van de dader. ‘Voor de allerliefste moeder van de hele wereld.’ Tja, de perceptie van een kind is vanzelfsprekend een subjectieve. Lees verder »

mei 16

Ik kap ermee. In het kielzog van de vele leerkrachten die het onderwijs verlieten en verlaten, behoor ik binnenkort ook tot hen die het bijltje er voortijdig bij neergooien. Het schooljaar wordt weliswaar keurig afgemaakt, plichtsgetrouw als ik nu eenmaal ingesteld ben. Maar per 1 september aanstaande wacht de grote vrijheid. Het zwarte gat, zal de zwartgallige somberman tegenwerpen. Een door mezelf gecreëerd vroegtijdig pensioen; een door mezelf gefinancierde, vervroegde uittreding. Lees verder »

mei 03

In een mager aprilzonnetje stond het statige bankgebouw van een der Neerlands meest gerenommeerde banken als een monument van Hollands eeuwenoude kapitalisme te prijken in het oude, chique centrum van de hoofdstad. Snelle yuppen in grijze driedelige kostuums, zakenlui met de onvermijdelijke mobiele telefoon in de aanslag en hooggehakte, sexy secretaresse-typetjes liepen af en aan. Samsonite en Gucci zouden trots zijn op hun ter plekke florerende marktaandeel. Eén man echter detoneerde. Veertiger, spijkerpak, Nikes, stoppelbaard van een paar dagen en iets te lange haren. Eigenlijk een beetje het clichébeeld van de would-be artiest: Zie mij eens artistiek zijn, ik heb maling aan burgerlijke conventies. Vastberaden, alsof hij al vele malen deze route had afgelegd, liep hij het bankgebouw binnen, de marmeren hal door richting de burelen van de hogere echelons van deze handel in geld. Voor een balie, waar een opvallende blondine de receptioniste zat uit te hangen, stopte hij z’n ferme pas. Lees verder »