jun 30

voor Sophie

Moeder had net zo”n akelige buikpijn, als toen zijzelf, lang geleden, voor de eerste keer naar school moest. Ze kon het zich nu nog goed heugen. Was het toen de kleuterschool die lonkte, nu was het de basisschool die spanningveroorzaker was. Het was vandaag de eerste schooldag voor haar vierjarige Sophietje. Terwijl moeder hetzelfde weeë gevoel ondervond als indertijd, stapte haar kleine dochtertje tamelijk opgewekt en welgemoed naast haar het aloude schoolgebouw binnen. Ze huppelde welhaast. Vertederd keek moeder naar haar kleine meisje. Twee blonde, korte vlechtjes, een mini rugzakje, een stralend, verwachtingsvol gezichtje met nieuwsgierige, bruine oogjes, die altijd wat verwonderd de wereld in keken. Moeder wist in welk lokaal ze zijn moesten. Helemaal achteraan, groep 1A, de Kikkertjes van juffrouw Coby genaamd. Met een brok in haar keel keek moeder toe, hoe de juf Sophie een handje gaf en haar een plekje toebedeelde in de grote kring van piepkleine stoeltjes. Ze mocht naast de juf, een ereplaats voor de nieuweling. Lees verder »

jun 23

Het oude kerkorgel speelde iets wat Lotte vaag uit haar jeugd herinnerde. Haar ouders namen de kinderen soms mee naar de kerk, maar die oude traditie was allengs in onbruik geraakt. Ze zat op de achterste rij in een ongerieflijke, houten bank. Ze keek om zich heen naar de meezingende kerkgangers. Toen richtte ze haar blik weer op de dominee, die hoog op de kansel het goede voorbeeld gaf. Gebiologeerd bleef ze hem aanstaren en dacht terug aan gisteravond. Deonverwachte afspraak met deze man in toga. Lotte wist nu wat eronder school. Deze veertiger, die zich goed kon meten met een George Clooney, was weliswaar getrouwd, maar dat was Lotjes doelgroep nu eenmaal. Getrouwde mannen wilden zich niet binden, hadden relevante ervaring, maar wilden eens seks zonder sleur, hadden geen kinderwens en gingen na afloop lekker weer terug maar hun vrouw, huis en haard. Het beviel haar prima. Lottes nymfomane inslag noopte haar ertoe om zo nu en dan haar getrouwde prooi in te ruilen voor een nieuwe. Zij had toch ook recht op variatie. Lees verder »

jun 19

voor hen die hun naïviteit blijvend koesteren

Utopia, hoeveel lichtjaren van ons vandaan,
hemel op aarde, geen leed om te lijden,
daar heerst vrede, geweldloos, te allen tijde,
of is deze illusie de keerzijde van ons bestaan.

Utopia, onbereikbaar paradijs op deze aardkloot.
geen afgunst, geen noodlottig CasinoEuro is een online goksite wat een zeer ruim assortiment online casino spelenlen aanwezig. menselijk falen,
maar gewoonweg begrip, zwijgend in alle talen.
Ga snel op zoek, straks mis je de boot.

Ach mens, laat je toch niet in de maling nemen,
laat de idee van zo”n euforisch land nu maar varen,
er is alleszins reden om je die ijdele hoop te ontnemen.

Een jong kind kan zich nog wel op illusies blindstaren,
ideële dromen mag hen naar de mooiste plekken meenemen.
Utopia, land waar louter kindergedachten rondwaren.

© Simon Trommel
Juni 2008

jun 12

Mijn vader leeft nog wel, maar hij bestaat niet meer. Bestaan, in de zin van Descartes, de Franse filosoof, die in de zeventiende eeuw de basis legde voor het rationalisme onder het motto ‘Ik denk, dus ik besta”. Mijn vader is zijn ratio al enige jaren verloren. Ten gevolge van zware hersenbloedingen is hij zijn communicatieve vermogens kwijt. Afasie, zo luidt de medische term. Spraak en logica zijn zwaar gedevalueerd. Begrip, geheugen en herkenning zijn danig gehandicapt. Kortom; een fysiek redelijk gezonde zeventiger is niet in staat zichzelf te redden, zich staande te houden en de meest primaire bestaansprocessen uit te voeren.”Danig in de war”, zong Rick de Leeuw van de Tröckener Kecks ooit al eens heel toepasselijk. Typerender kan niet. Het dualisme van het rationalisme blijkt heel erg bij mijn vader: geest en lichaam zijn pijnlijk gescheiden. Lees verder »

jun 05

De man die over een hobbelig grintpad wandelde, overdacht de afgelopen week. Het verschrikkelijke nieuws sloeg zo onverwacht in dat het bij hemzelf eigenlijk nog niet echt goed was doorgedrongen. Irreële realiteit. Komt een man bij de dokter, dacht hij bitter, ja, ja. ‘We doen louter wat routine checks hoor”, had z”n huisarts hem achteloos gezegd, alsof het een APK-keuring betrof. ‘Maar eens even flink uitgebreid door de medische molen, daar wordt geen mens slechter van.” Naïef als hij in deze was, had hem dat een goed plan geleken. Beter wat te veel gecontroleerd dan als een potentiële, tikkende tijdbom het leven trotseren. Na bloedprikken, wat hem een forse blauwe plek opleverde dankzij een stuntelige, piepjonge verpleegkundige, het maken van foto”s die blijkbaar in het medisch jargon als ECG door het leven gingen en het inleveren van een potje urine, wat hij niet zonder enige gêne deed, mocht hij zelf komen opdraven. Hij voelde zich net zo gespannen, als toen hij in een ver, grijs verleden op het telefoontje van de examenuitslag van de middelbare school zat te wachten. Hij had het niet zo op medische instellingen. Zijn vriendin naast hem, was als altijd een baken van rust. Nog wel. Lees verder »