dec 15

“Stairway tot heaven” weerklonk door alle vier de speakers van zijn fraaie Bose surround systeem, ooit gekregen van zijn vrouw voor Vaderdag. Weliswaar geen vader, maar toch. Uit genegenheid. Hij grimlachte bij de gedachte. Ach, hij gaf haar ooit een taart voor Moederdag met de tekst: “Niet gebaard, toch een taart”. Zijn humor. Terwijl de Top 2000 zijn traditionele einde naderde, Paul de Leeuw op het breedbeeldscherm van het plasmatoestel zijn bekende ADHD-presentatie tentoonspreidde, zat de schijnbaar eenzame veertiger op zijn witleren, trendy bank het jaar 2008 uit te luiden. Ha, een eenzame jaarwisseling.

Op de glazen salontafel stond een behoorlijk aangebroken fles Jack Daniels. Oei, onderzettertje vergeten, wat zou Babs dat verfoeien. Hij grinnikte kort in zichzelf. Immers, Jack gaf geen kringen, toch? In weerwil van deze korte opleving van vreugde, zakte hij weer terug in zijn gepeins en lethargische stemming. Hij was het zat. 2008 had hem zijn break-evenpoint opgeleverd, had hij zich ergens in dit jaar gerealiseerd. Een reeks tegenslagen had hem keihard teruggeworpen op zichzelf. Zijn beste vriend had zich op een goede dag ontpopt als tevens de beste vriend van Babs. Zijn lief, die z”n maatje John zo goed had geholpen en opgevangen, toen hij verlaten was door vrouw en kind. Oh, wat cliché!

Hij zuchtte. Babs hielp hem er doorheen. Assisteerde hem bij het huishouden, deed de strijk en hield goede gesprekken. Immers, zo zei ze dan, daar had ze ooit voor gestudeerd op de sociale academie als agogisch specialiste. Toen hem op een slechte dag toevallig bleek, dat die goede gesprekken ook in bed plaatsvonden, brak er iets in hem. Zijn allerbeste jeugdvriend had zijn beste maatje ingepalmd en versierd. Beiden was hij op slag kwijt. Een vijandelijke overname. Hij zuchtte eens diep en stak een sigaretje op. De zoveelste vanavond. Zijn bijdrage aan het Nederlandse accijnzenstelsel was een substantiële, vooral de laatste maanden. De Marlboro walmde vervaarlijk. Slecht voor het plafond, het verfwerk,de gordijnen en je gezondheid, placht Babs te zeggen. Ja, ja, en wel in die volgorde, dacht hij, cynisch.

“Child in time” denderde door de loudspeakers, terwijl Paul op televisie een zangeresje tamelijk vrijpostig bij haar lekkere kontje vatte. Hij vergiste zich zeker. Dit jaar 2008 had een ernstige knauw in zijn daarvoor zo fraaie toekomstperspectief gegeven. Vrouw To many people best-driving-school.com is symbol of true independence, which began in the teen years. kwijt was de start. Zijn baan verloor hij vlak daarna. Een ingrijpende reorganisatie in het hippe marketingbureau deed de wat ouderen, waaronder hij, de das om. De gouden handdruk compenseerde slechts het materiële gemis; hij ervoer de leegte die volgde als een koude, kille douche die hem zijn gevoel voor eigenwaarde beetje bij beetje ontnam. Een stelselmatig ontluisterend gevoel tartte hem.

De geile directiesecretaresse was plots ook niet meer zo geïnteresseerd in hem. Macht erotiseerde, wist hij, maar onmacht ontnuchterde blijkbaar. Zijn seksuele strapatsen op het werk waren dus ook ten einde. Zijn verlangen naar de blonde typemiep, of eigenlijk naar de platvloerse seks, sublimeerde hij hier thuis in zijn fraaie twee onder één kap in Almere. Vooral door de drank die hem vervoerde naar vergetelheid. Dat was beter dan seks. Hij was het zat; zijn ratio was volkomen ingesneeuwd door onlustgevoelens. Zij verstand was bedekt met eren verdovende, enige uitweg. Zo erg, dat zijn besluit vast stond. 31 december 2008, het gelukkig uiteinde.

Hij schonk zijn laatste borrel in, een forse zonder ijs. Ha Queen, nummer één. Hij huiverde even, het was berenkoud in het grote huis dat slechts verwarmd was geweest door de open haard, die echter al een geruime tijd gedoofd was. Terwijl de “Bohemian Rhapsody” naar zijn bombastisch einde dreinde, verscheen op het imposante televisiescherm de klok. De klok die altijd weer het einde van een jaar duidde en een nieuw begin symboliseerde. De traditionele overgang van het oude, voorbije, vergankelijke naar het nieuwe, jonge en verrassende. Oud en nieuw, “t mocht wat.

Wat had hij het verdomme ijzig koud. Terwijl hij maar weer eens een peuk opstak, ach wat, schadelijk voor de gezondheid, ging zijn mobieltje. Hij greep het uit de binnenzak van zijn verfomfaaide colbertje, dat over de leuning van de bank slordig lag gedrapeerd. Het schermpje toonde Babs. Goh, wat attent. Een gelukkig 2009 schat, ik wens je een baan, een liefde en een vriendin toe. John en ik werken ook aan een gezin. Het leven gaat immers door. Zoiets dergelijks. Hij drukte het gesprek weg, wierp de Nokia op de bank en zette de tv en radio beide uit.

Na keurig al de lampen gedoofd te hebben, de asbak op het aanrecht in de halfopen keuken te hebben gezet en de sloten op de buitendeuren te hebben gecheckt, toog hij naar boven, zijn studeerkamer in. De fles Jack Daniels zette hij op zijn bureau; het niveau daalde naarstig. Een laatste sigaretje nog. Hij ontstak geen lichten op z”n kamer, maar de obligate sfeerverlichting van de overburen, die in december sinds jaar en dag ongebreidelde waxinelichtjes-adepten bleken te zijn, wierp net voldoende schijnsel de kamer in om genoeg te kunnen ontwaren. En ach, hij kende de weg.

Hij voelde zich leeg, moe verdrietig en ook wel een beetje zielig. Vooral dat laatste. Was het zelfmedelijden? Behoedzaam trok hij zijn bovenste bureaula open. Daar lag het pillendoosje vol medicijnen, geduldig bij elkaar verzameld. Hij aarzelde, terwijl hij z”n arm reeds uitstak. Eerst z”n whisky opdrinken. Na twee meer dan fikse teugen drukte hij met moeite zijn peuk uit in de overvolle asbak. Wederom wilde hij in zijn la grijpen, maar zijn coördinatie liet hem even lelijk in de steek. Hij moest niet zoveel meer drinken, dacht hij nog, toen hij met een luide snurk in een diepe, droomloze slaap viel. Z”n ongeschoren hoofd zakte wat opzij, hij kwijlde wat uit een mondhoek en z”n patserige bureaustoel reed ietwat om. 2009 begon wat hem betreft met een kater. Een dubbele?

 

Reageer hierop