sep 02

Vandaag is het zover. De eerste dag van mijn vrijwillige werkloosheid is daar. Na dertig jaar onderwijs gaapt er een groot gat, een eindeloze tijd die gevuld dient te worden. “De scholen zijn weer begonnen”, wappert er boven de wegen, ter waarschuwing dat de doldrieste pubers op scooters de verkeersveiligheid weer ernstig beïnvloeden. Ik ben anders nog lang niet begonnen. Ik loop het voor het eerst mis, het obligate opstarten van een schooljaar. De eerste, gezapige personeelsvergadering, met al die gebruinde hoofden om me heen. Wat wil je, zeven weken vakantie. De leerlingen die hun boeken en roosters komen halen. De voelbare onrust omtrent hun rooster. Kunnen ze hun werkkring naast school wel continueren? De merkbare spanning over de klassenindelingen. Kom je wel bij de juiste mooie meid in de klas? De opluchting over wie er je een heel jaar de les gaat lezen. ‘Shit, Trommel is m”n mentor.”

Het ontgaat me gelukkig allemaal. Keurig sta ik half negen op. Ik moet voor regelmaat zorgen, wordt me van alle kanten dringend geadviseerd. Een boterham met jam, een kop citroenthee en De Volkskrant brengen mij iets verder. Maar dan? Bijlesklanten zijn er nog niet, daarvoor moet in de komende tijd eerst weer ondermaats gescoord worden. Enige schrijfopdrachten heb ik nog niet. Daar moet de eerste malloot die vertrouwen heeft in mijn lege portfolio en mijn verzameling blogs op Hyves nog voor gevonden worden. Nadenken over mijn te schrijven boek schiet ook nog niet zo erg op, maar heeft vooralsnog zeker nog niet het stadium bereikt dat er daadwerkelijke zinnen uit zouden kunnen voortvloeien. Dan maar dat doen, wat nu in feite een morele plicht blijkt te zijn. De enige kostwinster is uithuizig; ik word derhalve ook nog eens huisman. Wellicht is dat ook een met gepaste trots te vermelden item op mijn website?

Voor mijn gevoel een eeuwigheid later tref ik mezelf aan met een flacon glasseks, waarmede ik de glazen tafels reinig. Eerst besloot ik na mijn karig ontbijt de boodschappen tot en met donderdag in huis te halen. Aan de hand van een gelikt menu en een keurig boodschappenlijstje werkte ik de schappen in de supermarkt efficiënt af. Ik trof vele lotgenoten. Veelal babbelende vrouwen die er op hun gemak rond kuierden alsof het een uitje betrof. Een aantal oud-leerlingen vulde vakken en groette me met een wat meewarige blik. Ook de caissière had ik ooit de beginselen der Economie onderwezen. Dit ambt beheerste ze terdege. Na de boodschappen ging ik gewapend met de stofzuiger door het huis. Drie verdiepingen verder constateerde ik een drastische afname van stof en vuil en voelde ik een ietwat pijnlijke rug. Onwennigheid, vermoedde ik. Onze werkster had haar congé al genomen, voordat ze ook maar iets wist van mijn nakend huismanschap. ‘Dat komt even goed uit”, stelde mijn vriendin.

De schone was ook meteen maar even afgehaald, nadat ik mezelf een lunchpauze vergund had om mijn twee boterhammetjes te consumeren. Keurig opgevouwen, maar nog niet gestreken. Dat was mij een brug te ver. Strijken, daar casino paste ik voor. Nu loop ik met de glasseks gewapend door het ganse huis op zoek naar objecten, die ik met dit chemisch goedje kan schoonmaken. In de spiegel van de badkamer kijk ik mezelf meewarig aan. En dat wil nu schrijver worden? Auteur annex interieurverzorger, staat er dan eens op de achterflap van mijn boek. “De ongelukkige huisman”, met een knipoog naar de commerciële hysterica Heleen van Royen. Probeer jij maar eens te verkopen, wat zij tot nu toe aan de man brengt, denk ik cynisch. Met glasseks schrijf je geen bestsellers. Glasseks leidt niet tot succes. Terwijl ik besluit dat het deel van de dag dat ik als huisman doorbreng wel ten einde is, gapen er nog een paar uren op de klok mij aan, die gevuld dienen te worden, alvorens het koken van de aardappels en bloemkool, alsmede het bakken der karbonades mijn plicht is.

Wat te doen? Hyven? Nee, overdag zo min mogelijk. Brainstormen over mijn boek? Nee, werkelijk geen enkele inspiratie. De administratie? Nee, gisteren al gedaan. Lezen? Nee, dit is een serieuze werkdag. Het woordenboek bestuderen, zoals een kundig schrijver betaamt te doen? Nee, ik ken al zoveel woorden. Uiteindelijk wordt het wat telefoneren. Een afspraak voor een beurt voor de auto maken. Een social call plegen. Wat triviale dingen op de computer doen en uiteindelijk kom je dan maar weer op het bepaald niet originele idee een blogje te schrijven. Een decent stukje, gelardeerd met de nodig zelfspot, over de eerste dag in het turbulente leven van een getalenteerd auteur in spe. Zijn succesvolle bestseller begon met glasseks, zo zal hij later nog vele malen in diverse interviews memoreren. Ben benieuwd. Naar mezelf.

2 reacties op “Glasseks en succes”

  1. Peter Houweling:

    Hoi Simon,

    Jaja het lot van de huisman valt niet mee. Als op dit moment “de ongelukkige huisman” nog een brug te ver is, is wellicht het glossy magazine SIMON een optie…..Ik wil wel een bladzijde voor mijn rekening nemen met een advertentie.
    Sterkte………alles went

  2. Myrah:

    Ha Simon,

    Toen ik na een zeer turbulente baan besloot een sabbattical van een jaar te houden (het werden er 7) heb ik de eerste dagen alleen maar op de bank gezeten niet wetende wat te doen.. Maar heus het komt vanzelf. Niet getreurd let maar op!
    groet,
    Myrah

Reageer hierop