jun 30

voor Sophie

Moeder had net zo”n akelige buikpijn, als toen zijzelf, lang geleden, voor de eerste keer naar school moest. Ze kon het zich nu nog goed heugen. Was het toen de kleuterschool die lonkte, nu was het de basisschool die spanningveroorzaker was. Het was vandaag de eerste schooldag voor haar vierjarige Sophietje. Terwijl moeder hetzelfde weeë gevoel ondervond als indertijd, stapte haar kleine dochtertje tamelijk opgewekt en welgemoed naast haar het aloude schoolgebouw binnen. Ze huppelde welhaast. Vertederd keek moeder naar haar kleine meisje. Twee blonde, korte vlechtjes, een mini rugzakje, een stralend, verwachtingsvol gezichtje met nieuwsgierige, bruine oogjes, die altijd wat verwonderd de wereld in keken. Moeder wist in welk lokaal ze zijn moesten. Helemaal achteraan, groep 1A, de Kikkertjes van juffrouw Coby genaamd. Met een brok in haar keel keek moeder toe, hoe de juf Sophie een handje gaf en haar een plekje toebedeelde in de grote kring van piepkleine stoeltjes. Ze mocht naast de juf, een ereplaats voor de nieuweling.

Terwijl andere moeders hun kroost ook afleverden, begreep moeder dat ze nu echt moest gaan. ‘Dag, Sophietje, dag, tot straks”, riep ze wat aarzelend. Dochterlief keek amper om, te veel in beslag genomen door alle nieuwe gezichtjes. Ze stak haar hand op en zwaaide terloops. Een mager afscheid. Moeder vocht tegen haar tranen. Bah, dacht ze sentimenteel, stel je nou niet aan, mal mens. Je kon je kind moeilijk heel haar leven bij je thuis houden. Maar toch, haar enig kind, haar eigen oogappeltje, haar alles. Haar grootste bezit ging voortaan zelfstandig naar school, de grote, boze wereld in. Het voelde alsof zij alleen op de wereld achterbleef. De vader van Sophie had ze eenmaal ontmoet op een Franse camping. In een wat gedeprimeerde staat wandelde ze huiswaarts, het stralende weer en de zomerse atmosfeer straal negerend. Thuis liep ze verdwaasd rond en ze belandde uiteindelijk op het kamertje van Sophietje. Ze legde zich voorzichtig op het houten Ikea-bed. Ze geeuwde, slecht geslapen immers. Ze rook aan het kussen de geur nog van haar meisje. Langzaam dommelde ze in. Ze droomde wat van haar tijd op school die niet zo erg leuk was.

Ondertussen zat Sophie met grote ogen beurtelings naar de juf en de andere kinderen te kijken. Ze was onder de indruk van alle nieuwe impressies die haar prikkelden. Juf Coby had rustig alle namen van de klasgenoten opgenoemd, ook die van Sophie. ‘Ja juf”, had ze zacht gemompeld, want dat deden de anderen ook. Kennelijk was dat dus de gewoonte. Toen zei juf dat ze eerst een verhaaltje ging vertellen. Ergens achter haar verrijdbare, blauwe bureaustoel toverde ze een veelkleurig, kartonnen doosje tevoorschijn. Alle kinderen waren prompt muisstil, alsof ze wisten online pokies wat er komen ging. Ze realiseerden zich dat er iets speciaals stond te gebeuren. De juf zei ook even helemaal niets, totdat ze er zeker van was dat alle aandacht van de kleutergroep op haar gericht was. Jufrouw Coby kende het klappen van de zweep. Een ervaren juf die al heel wat keertjes haar kunstje gedaan had. Toen begon ze.

‘Kijk eens Sophie, dit is dus het bijzondere Tinteldoosje. Een heel speciaal, geheimzinnig doosje dat hier in de klas thuishoort.” Juf hield het doosje in de lucht, alsof ze een grote schat liet zien. Alle kinderen keken ook vol belangstelling naar het dichte doosje, waarop duidelijk zichtbaar wel een rood deksel zat. Het kon dus open, dacht Sophietje licht opgewonden. Wat zou er in zitten? De juf vervolgde met: ‘In dit doosje woont een lief kaboutertje: Kabouter Tinteltje. Hij woont er al heel lang, net zo lang als deze school al bestaat. Hij is ouder dan de juf en hij hoort bij deze klas en bij alle kindjes die hier elke dag komen. Hij zorgt voor jullie en mij.” Met haar duim in haar mond zat Sophie gebiologeerd te luisteren. Ze zag dat een aantal kinderen om haar heen bevestigend naar de juf knikte. Sophie vond het nu al erg leuk op school.

‘Kabouter Tinteltje is heel bijzonder,” vertelde de juf verder. ‘”s Nachts vooral heeft hij het heel erg druk hier. Dan ruimt hij wat op en hij beschermt de klas tegen boze troela”s en enge spoekies. Dat doet hij heel ijverig en dus rust hij overdag lekker uit in zijn huisje, dit doosje dus.” Juf Coby wees nadrukkelijk en hield het leinood vlak voor het gezicht van Sophie, die het mysterieuze Tinteldoosje nog eens aandachtig observeerde. Ze snapte weliswaar niet wat de juf met troela”s en spoekies bedoelde, maar de implicatie van het geduide onheil ontging haar niet, mede doordat alle klasgenootjes met een ernstig gelaat het relaas van de juffrouw aanhoorden. ‘Nou is het aardige van onze beschermende kabouter, dat ik de afspraak heb gemaakt, dat als er een nieuw kind in de klas komt, hij of zij even in het tinteldoosje mag voelen. Heel erg voorzichtig met maar één handje.”

Na deze laatste woorden keek de juf Sophietje verwachtingsvol aan. Die glom helemaal. Dat wilde ze best wel, wat een eer. Ze knikte een bescheiden ja. ‘Je mag er echt niet in kijken hoor, maar wel voorzichtig met je rechterhand erin. Sophie knikte opnieuw, ten teken dat ze het best begrepen had. Ze voelde een lichte spanning in haar buik. Heel behoedzaam deed juf Coby het dekseltje van het doosje af en legde het weg. Toen hield ze het doosje hoog voor het gezicht van Sophie. Zij keek juf vragend aan. Mocht ze al? Juf gaf met haar ogen toestemming. Langzaam liet Sophietje haar rechter knuistje in het doosje zakken. Ze voelde iets van stof, textiel en een soort liggend mannetje? Voorzichtig bewoog ze haar vingers heen en weer. Ze kreeg het heel warm van de spanning. ‘En, voel je je al een beetje warm worden? Als het goed is, voel je het overal tintelen, vooral in je buik.” Ook deze analyse bevestigde Sophie woordloos. Ze voelde een plezierig, tintelend gevoel door haar hele, nog jonge lichaampje. Langzaam trok de juf haar handje eruit en deed het deksel er weer plechtstatig op.

Terwijl het geheimzinnige doosje ergens verdween op het bureau achter de juf, zei deze: ‘Zo Sophie, nu hoor jij er ook bij. Jij bent vanaf vandaag een officieel Kikkertje en geen nieuweling meer, maar lid van klas 1A. Wees welkom, Hieperdepiep…” ‘Hoera”, zetten alle kleutertjes gelijktijdig luidkeels in. De ceremonie ter verwelkoming was hiermee voorbij, begreep Sophie. Ze voelde zich nu al prima op haar gemak. Ze vond school heel erg leuk. Ze snapte niets van moeder die zich de laatste tijd er wat gematigd en aarzelend over uit gelaten had. De kinderen waren aardig en de juf was lief. Bovendien zat ze in de enige klas van school met een echte kabouter erbij. Inderdaad bleef dat spannende, tintelende gevoel de hele ochtend nog goed voelbaar. De morgen vloog voorbij.

Moeder stond tegen half twaalf al ongedurig buiten op het schoolplein te wachten. De om haar heen kwebbelende moeders negeerde ze. Wederom was ze gespannen. Hoe zou haar kleine meisje de eerste confrontatie met school hebben ondergaan? Haar ochtend had heel wat langer geduurd. Haar blik was strak op de brede, nog gesloten schooldeuren gericht. Opgelucht zag ze dan eindelijk een blij meisje naar buiten stuiven. Moeder bedacht dat zij zich wellicht ten onrechte zo ongerust had gemaakt. Voor haar neus verscheen een enthousiast, stralend Sophietje met schitterende oogjes en rode wangetjes. Ze kon niet wachten tot ze helemaal bij haar was , maar riep al van verre: ‘Mama, we hebben in de klas een Tinteldoosje!”

© Simon Trommel
Juni 2008

 

2 reacties op “Het Tinteldoosje”

  1. Peter Houweling:

    Kijk die van de dominee vond ik geweldig, maar deze………………Hij ontgaat me volledig.
    Sorry

  2. Myrah:

    Wat een inlevingsvermogen heb je! Ik zie het zo allemaal gebeuren. Jij beschikt over een grote veelzijdigheid.

    Myrah

Reageer hierop