okt 01

Langzaam werd ze wakker. Waar was ze in vredesnaam? De zon scheen blijkbaar al volop, want door de kieren van de houten luiken die voor de ramen hingen, verlichtten felle stralen de haar onbekende ruimte. Oh ja, ze was in Griekenland, op Kos. Langzaam richtte ze zich op om de kamer te bekijken. Oh, vreselijk, haar hoofd. Snel vleide ze haar hoofd weer behoedzaam neer op het oncomfortabele kussen. Het bonkte achter haar ogen. De mix van ouzo en bier die haar gisteren de avond en een deel van de nacht had doorgeholpen, was funest. Ze likte langs haar droge lippen. Dorst. Ze had een baggersmaak in haar mond die zonder twijfel gevolg was van de overmaat aan alcohol en een overdosis Gauloises Blonde. Voorzichtig nam ze de kamer op. Het besef dat dit haar gisteren in alle haast geboekte hotelkamer was, kwam langzaam door de mistige waas in haar pijnlijke hoofd bovendrijven. Hoe was ze hier gisteren terecht gekomen? Ze dacht na met fronsende wenkbrauwen. Shit, fronsen deed zelfs pijn. Ze draaide zich voorzichtig op haar zijkant. Gek, het andere deel van het bed leek ook wel beslapen te zijn. Het dunne laken waaronder ze lag, gleed wat opzij. Ze realiseerde zich ineens dat ze naakt in bed lag. Zij, Meisje, opgevoed in de meest preutse familie van een streng christelijk, Zeeuws vissersdorpje, naakt in bed op een vreemde hotelkamer. Wat was er gebeurd? Zuchtend draaide ze zich behoedzaam op haar rug, onwillekeurig het laken zedig tot haar kin optrekkend. Peinzend trachtte ze haar korte termijngeheugen te reactiveren.

Eergisteren had ze een last minute vlucht naar Kos geboekt. Het was een soort echte vlucht. Weg uit het dorp, van haar familie, haar vrienden. Ze wilde even helemaal niemand meer zien. Althans, geen bekenden uit haar bekrompen leefgemeenschap. Eergisteren had haar vriend haar gedumpt. Zomaar, uit het niets. Daarom wilde ze weg. Weg van die Hollandse flut zomer. Onmiddellijk kwam Kos in haar hoofd. Dat had ze altijd al eens willen doen. Zon, zee, warmte en de Griekse man. Daar was ze weg van. Ze verstond hen niet, maar begreep hen best wel. Haar blonde haren waren een uitgelezen blikvanger. Meisje zuchtte diep. Au, zelfs dat deed zeer. Die eikel van een ex. “Nee hoor, geen seks voor het huwelijk, als jij dat toch wilt dan is dit het einde van onze relatie.” Principiële schijter. Bang voor wat anderen daar wel niet van zouden zeggen. Meisje had de status van paria zich toch al enigszins verworven door haar zeer incidentele kerkgang. Hoe oud waren ze nu? Over de helft van de twintig. Ze hadden al zo”n vier jaar wat samen. Hij had blijkbaar geen flauw benul wat zij ooit in haar studietijd in Amsterdam had uitgevreten. Hij dacht blijkbaar een maagd in handen te hebben, de sukkel. Hij was Zeeland nooit uit geweest. Pff, gedumpt wegens een legitiem verlangen. Het hele dorp keek haar scheef aan. Toen was er iets gebroken in haar. Blijkbaar gingen de geruchten weer heel hard. De bakker keek haar aan alsof ze hoer van Babylon was die een croissantje kwam kopen. Snel ging ze naar haar huisje, alwaar ze online de vlucht boekte. Last minute; all inclusive. Nu de gisteravond en -nacht nog, dacht ze. Ze had zich in het feestgedruis in een discotheek gestort. Het leek wel, alsof nadenken extra pijnprikkels door haar hoofd heen joeg. Wat waren de herinneringen precies aan die disco? Club Fashion was de naam, wist ze plots weer. Trendy zaak, mooie mensen, goede muziek.

Meisjes gezicht verstarde ineens. Ze zat rechtop in bed, het laken strak om haar pronte borsten gewikkeld. Het drong ineens door, dat de badkamergeluiden, die ze al een poosje hoorde, uit de hare kwamen. Het besef kwam eigenlijk net pas, toen ze een douche hoorde stoppen. Een kamermeisje? Ze keek om zich heen, maar zag geen kleding of ook maar iets om haar van enige decentie te voorzien. Wel ging er een vaag lampje branden. Was ze soms thuisgebracht? Toen de badkamer deur openzwaaide, stond daar een grote, zwartharige Griek gekleed in een modieuze, eveneens zwarte slip van Björn Borg. Hm, lekker ding, dacht ze goedkeurend. Herinneringen echter, kwamen nu niet zomaar één, twee, drie bij haar bovendrijven. Integendeel. “Goedemorgen”, zei de vreemdeling beleefd in het Engels. Wie was hij? Had ze met hem…? Onwillekeurig legde Meisje haar hand naast zich op het verlaten deel van het bed. Meisje, de vrouw van de one-night stand? De vreemdeling interpreteerde haar gebaar echter anders. “Dank je wel, maar de plicht roept.” Terwijl haar pijnlijke hersencellen overuren maakten in Meisjes blonde koppie nam ze de man steels op. Hij moest ruim in de dertig zijn, was gespierd en erg bruin. Eindelijk formuleerde Meisje een adequate vraag, dat dacht ze althans. “Eh…, wat doe jij eigenlijk hier?” De Griekse mond zakte open van verbazing, al gauw gevolgd door een grote grijns. Alsof Meisjes gemoed nog niet genoeg gechoqueerd was, volgde er onmiddellijk het volgende verrassingeffect. Achter de Griek verscheen er een tamelijk naakte vrouw uit de badkamer, gehuld in slechts een omgeslagen badhanddoek. Meisjes ogen werden zo groot als schoteltjes. De zeer knappe vrouw knikte beleefd naar haar en zei vervolgens wat in ratelend Grieks tegen de man. Deze knikte en draaide zich om naar de badkamer. De vrouw keek Meisje toen met een stralende lach aan, wees op de lege zijde van het bed en vroeg eveneens in het Engels: “Mag ik nog even?” Ze maakte reeds aanstalten. Verbijsterd keek Meisje haar aan.

Meisje was gisteren aan het einde van de middag gearriveerd op het vliegveld van Kos. Ze was opgestapt op Rotterdam Airport, dat lekker bereikbaar was vanuit het Zeeuwse. Bij het uitstappen voelde ze de weldadige warmte van de mediterrane zon al. Heerlijk, acht dagen eruit. Ze had geluk gehad, want het Aegean View Resort had nog één kamer vrij. Weliswaar een tweepersoons, maar wellicht? Het hotel was vlakbij het strand en het centrum, wat wilde ze nog meer? Ze was helemaal in haar sas. Ze was haar brave, preutse sukkel haast vergeten. Fatsoensrakker. Ze borg haar bagage provisorisch op in de kasten van haar keurige kamer en de schone badkamer, maakte haar kekke tasje gereed voor een avondje uit: flink wat cash, creditcard, sigaretten en wat make-up. Even later schoof in het restaurant aan voor het dinerbuffet. Ze liet het zich goed smaken. Voldoende eten voor het uitgaan, is van belang wist ze. Dan verdroeg ze de alcoholica beter, leerde haar de ervaring.

Het was nog niet gek druk toen ze tegen tienen het terras van Club Fashion betrad, één van de hippere discotheken op Kos, zo had ze begrepen. Het bleek tot tien uur happy hour te zijn, zodat ze buiten gezeten op haar gemak een drankje nam en een sigaretje rookte. De avondwarmte voelde nog heerlijk aan, het schemerde lichtjes en ze soesde wat weg, vermoeid van de emoties van de laatste dagen, de reis en de nieuwe indrukken. Ze schrok aardig wat later wakker, geen begrip van tijd en plaats hebbend. Het terras was nauwelijks nog bevolkt. Her en der was er nog een tafeltje bezet. Zware hip hop muziek Van Timbaland schalde uit de muziekboxen. Ze huiverde, het was al flink afgekoeld. Het duister was al gevallen, een heel scala aan spots verlichtte het terras. Meisje besloot naar binnen te gaan. Ze liep door de imposante ingang en zag dat het er enorm groot was. Een muur van geluid en rook ving haar op. De Griekse horeca was gelukkig niet rookvrij, bedacht ze. Na een onderzoekend rondje, waarin ze, altijd belangrijk, de toiletten had gespot en één van de vele bars had aangedaan voor een ouzo, bleef ze staan dralen bij één van de podia waarop massaal gedanst werd. Rock this party van Bob Sinclair, meende ze. In elk geval een swingend nummer De oorverdovende beat, de blauwe flitsen van de lazershow en de reeds aangename werking van de alcohol maakten haar wat licht in het hoofd. Toen zag ze hem. Wow, wat een lekker ding!

Ogenschijnlijk stond hij zonder partner op de dansvloer. Ze observeerde hem schaamteloos. Jaartje of twintig. Lekker kontje in strakke jeans, wijd openhangend wit overhemd, gelukkig geen borsthaar, zwarte laarzen, zwart, lang golvend haar en blauwe ogen. Een plaatje. Te mooi om waar te zijn; te fraai om los te lopen. Toen ze zeker wist, dat hij bij geen van de dansende omstanders hoorde, gleed zij ook dansend de menigte in. Love is gone schalde uit de speakers. Echt niet, dacht Meisje nog. Ze manoeuvreerde zich richting haar nog onbekende doelwit. Ze viel best op met haar blonde haren, korte spijkerrokje en blote, witte topje. In de buurt gekomen van haar slachtoffer danste ze zo verleidelijk mogelijk, maar vermeed oogcontact. Toen het nummer overging in Umbrella, een meeslepend nummer van Rihanna, keek ze hem als toevallig aan. Hij keek terug, knipoogde en alsof het vanzelfsprekend was, dansten ze als een setje verder. Zomaar; ze gloeide helemaal.

Het werd een wilde nacht. Nikos was er ook op vakantie, kwam uit Athene, was er met een aantal vrienden die echter al door waren naar een andere tent. Hij was een echte dansliefhebber, daar waar Meisje normaliter niet echt voor warmliep. Deze avond echter wel. Het was een constant ritme van op de dansvloer, naar de bar voor een ouzo voor de kick en een biertje tegen de dorst en weer de dansvloer op. Praten deden ze mondjesmaat, daar het ook niet erg meeviel vanwege de harde muziek. Het Engels van Nikos was ook niet van dien aard, dat een gesprek veel diepgang had kunnen hebben. Het waren meer de primaire, menselijke behoeftes die deze nacht geprikkeld werden. Het moet gezegd, dat Meisjes als eerste zijn kontje in haar handen nam, hetgeen Nikos echter een vrijbrief verschafte om zich van zijn kant niet onbetuigd te laten. Zo vonden ze zichzelf regelmatig zoenend in een nis terug, hun handen nog net decent genoeg om in het openbaar de fatsoensnormen niet te trotseren. Toen zij om een uur of drie naar het hotel wilde, omdat ze moe en aangeschoten was, haalde hij haar over om nog even te blijven. Dan zouden ze straks samen gaan, beloofde hij veelbetekenend. Hij haalde een klein doosje uit zijn broekzak, nam er een pilletje uit en nam er zelf eentje. Tegen de moeheid. Ze pakte werktuigelijk er één aan. Het leek wel Ritalin, dacht ze. Ze was doodop, dronken, vermoeid, ze plakte van het zweet, maar ze was ook oh zo opgewonden. Wat kon het haar schelen. Met een fikse slok bier werkte ze het witte tabletje in één keer weg.

En het werkte. Binnen een mum van tijd was haar energie terug en leek het ook wel, dat de invloed van de drank op haar coördinatievermogen duidelijk was teruggelopen. Een prima reden om verder te dansen, weg te zwijmelen van die blauwe ogen, door te drinken en veel te zoenen, vrijen en betasten. Aan alles kwam een eind en Nikos en Meisjes betraden om een uur of vier de inmiddels koude, Griekse nacht. Meisje was ontzettend in dubio. Nam ze haar verovering mee naar het hotel? Was dat wel veilig? Haar gedegen opvoeding en achtergrond fluisterden waarschuwende teksten in haar blonde koppie. Anderzijds, wat kon er mis gaan. En alle overmoed in haar, die flink was opgepept door de ingenomen chemische middelen en de chemie die Nikos uitstraalde en aldoor maar aan haar zat, deed haar anders denken. Als volledig vanzelfsprekend leidde Nikos haar naar een uithoek van het terras, waarachter een muurtje met de broodnodige privacy opdoemde. Tegen wil en dank liep Meisje rillend mee. Ze voelde de kou, terwijl het zweet op haat rug stond. Tevens voelde ze zich wel erg licht in haar hoofd. Werd ze nu ook duizelig? Geleund tegen het muurtje stond het duo hartstochtelijk te zoenen. Net toen Nikos” handen onder de voorzijde van haar topje belandden, dacht Meisje, dat dit wel erg armoedig was als je een hotelkamer tot je beschikking had. Ze duwde Nikos van zich af, wilde dit gaan zeggen, maar zakte toen langzaam in elkaar. Volslagen out.

Ongegeneerd liet de onbekende Griekse vrouw haar badhanddoek zakken en kroop onder het vrije laken naast Meisje. Met open mond keek Meisje de zo”n tien jaar oudere, knappe, donkerharig vrouw aan. Goed geproportioneerd en wat was zij bruin; werkelijk overal, dacht ze onwillekeurig. Wat nu? Zij had nog nimmer het bed gedeeld met iemand van haar eigen sekse, had ook nooit de aandrang daartoe gehad en werd er nu ook niet toe geprikkeld. Esthetisch verantwoord, mooi om te zien; maar seks? Ze wilde net in haar keurige, schoolse Engels de vraag gaan formuleren, wat de intentie was van deze escapade, toen de onbekende bedpartner haar vriendelijk toevoegde, dat zij ook nog maar wat slapen moest. De diepgebruinde beauty glimlachte haar vriendelijk toe en draaide haar rug naar Meisje en viel ogenschijnlijk als een blok in slaap. Meisje staarde naar de brede tatoeage op de onderrug, geeuwde en realiseerde zich dat ze zich inderdaad nog verre van fris en fruitig voelde. Wederom wat verbaasd door deze wending draaide ook Meisje haar rug naar de vrouw toe. De onbekende man was daarnet als terloops gekleed weer uit de badkamer gekomen, had haar toegeknikt en had de hotelkamer spoorslags verlaten.

Langzaam kwamen er uit haar nevelige gedachten weer wat flarden recent verleden tijd opduiken. Ze was vannacht langzaam bijgekomen uit haar roes van drank en chemicaliën, half liggend tegen een stenen muurtje aan de zijkant van de discotheek. Toen ze haar ogen open deed, keek ze in twee paar ogen, die haar zorgvuldig bestudeerden. Waar was haar Nikos gebleven? Haar hoofd bonkte. Was ze lang van de kaart geweest? De man gaf haar een flesje fris water, heerlijk. De vrouw was de inhoud van haar tasje bijeen aan het rapen. Het was blijkbaar tijdens haar val opengesprongen? Toen vertelde de man in een zeer accentrijk Engels, dat zij bij het passeren haar hadden zien liggen, terwijl een jongen haar tasje aan het leeghalen was. Volgens zijn beschrijving was dat Nikos geweest. Hij was van schrik er vandoor gegaan. Meisje vertelde dat ze hem in de disco had opgedoken. Al gauw bleek dat ze in de truc was getrapt waar vele alleengaande toeristes intrapten. Versierd, charme-offensief, gepamperd, verdoofd, gedumpt worden en tenslotte berooid bijkomen. En dan heb je nog geluk, had de vrouw van de barmhartige Samaritaan er veelbetekenend aan toegevoegd. Meisje had haar redder in gedachten tot de barmhartige Samaritaan gedoopt.

Wankelend hadden ze haar weer op haar benen gezet. Het lopen ging wat moeizaam, de coördinatie was niet geheel meer tip top. Haar benen voelden alsof zij van rubber of elastiek waren en haar zicht was tamelijk troebel. Het leek of ze lenzen met een dubbele sterkte in had. Haar beide redders stonden erop Meisje naar haar hotel te brengen. Tijdens de moeizame voettocht, welke niet erg voortvarend verliep, bleek dat dit Griekse duo ook op vakantie was en ‘s nachts meestal op het strand vertoefde. Genieten van zand, zee, elkaar, en daar ook een beetje slapen en vrijen. Kortom; rauwe romantiek en spannende avonturen. Meisje volgde hun relaas niet geheel goed, maar het kwam haar enerzijds spannend en anderzijds wel wat armoedig over. Ze was nog zo beroerd, dat zij eigenlijk dankbaar was op deze wijze dankzij hen terug te komen. Ze wilde haar bedje in. Ze was zo blij en opgelucht toen het hotelcomplex opdoemde, dat ze voor ze het goed en wel wist hen aanbood een nachtje bij haar te overnachten. Ruimte zat immers en luxer dan een strand. Meisje bij zinnen, had nooit zoiets in haar blonde hoofdje gehaald. Twijfelend had het barmhartige paar redders elkaar aangekeken. Meisje drong aan. Ze knikten en mompelden iets van veel dank. De vrouw had het wankelende Meisje liefdevol meegeholpen zich te ontkleden en haar op bed gelegd, terwijl de man zich bescheiden in de badkamer terug had getrokken. Vaag, dacht Meisje nog, had ze gemerkt dat de vrouw zich naast haar te bedde had gelegd, maar waar de man nu precies was gebleven? Hoe ze ook piekerde en peinsde, meer herinneringen waren er niet over. Haar korte termijngeheugen had een danige knauw gekregen. Meisje viel weer in een diepe, slaap. Haar roesje was nog niet geheel vervaagd.

Heel veel later, ergens in de middag, schrok Meisje wakker. Hoe laat zou het zijn? Ze ging rechtop zitten, er onbewust voor zorgend dat het laken decent haar borsten bedekte. De schone slaapster naast haar was verdwenen. Het leek wel of er geen enkel teken van leven meer te bekennen was. Ze wikkelde het laken om haar lichaam om voorbereid te zijn op onverhoedse confrontaties, stond langzaam op en liep naar de badkamer. Haar benen functioneerden weer, haar hoofd voelde iets aangenamer, maar ze had een dorst, alsof ze op bivak was geweest in de Sahara. In de badkamer stak ze haar hoofd onder de kraan in de wastafel en dronk een minuut lang een fikse plons koud water op. Ha, lekker, zeg. Toen ze zich oprichtte en haar hoofd in de spiegel zag, schrok ze wel. Oude make-up, bloeddoorlopen ogen, heel erg wit en een paar wallen onder haar ogen. De douche leek haar de eerste stap op weg naar herstel. Ze was immers op vakantie. Wellicht kon ze nog naar het strand? Dan zou ze eerst haar engelen van deze nacht opzoeken om hen nog eens te bedanken. Hoe laat was het eigenlijk? Ze liet het laken vallen en liep naar de kasten in de kamer en deed er één open. Leeg. Had ze haar spullen dan allemaal in die andere kast gedaan? Vandaag maar even geen drank, dacht ze, de andere deur openend. Ook geheel leeg. Met een wat onbestemd, ongerust gevoel liep ze de badkamer in om daar de kastjes te onderzoeken. Hetzelfde laken een pak. Op het nachtkastje bij haar bed, waar ze haar tasje met inhoud hoopte aan te treffen, trof ze niets aan. Louter stof.

Ze kon wel janken. Ze was letterlijk tot op haar laatste bezitting uitgekleed. Er was niets meer aanwezig. Twee maal binnen vierentwintig uur was ze compleet in de maling genomen. Ze jankte, liggend op het bed tot ze zich bedacht dat wellicht enige actie geboden was. Toen ze even later schoorvoetend, gehuld in slechts een laken, zich door de gangen naar de receptie begaf, baarde ze her en der wel wat opzien. Gelukkig waren de meeste gasten nu op het strand. Toen ze in het zicht van de balie kwam, zag de dienstdoende receptioniste een duidelijk heel erg ongelukkige toeriste, gewikkeld in een laken, aan komen schuifelen. De receptioniste zag het troosteloze tafereeltje even aan, zuchtte eens diep, schudde afkeurend met het hoofd en dacht haar het hare van. Daar was er weer eens zo één. Zo”n volkomen berooid slachtoffer, een willige prooi van de toeristenmaffia. Onnozel, naïef meisje in den vreemde. Voordat Meisje ook maar één woord had uitgebracht, greep de receptioniste de telefoon en toetste het alarmnummer van de lokale politie. Ze kende het al uit haar hoofd.

Een ervaring rijker; een illusie minder, keerde Meisje terug naar Nederland. Enerzijds opgelucht; anderzijds gedesillusioneerd. Haar ex beschouwde Meisje voortaan als een vreemde. Dat wel.

Eén reactie op “Meisje in den vreemde”

  1. Daniëlle:

    Hey Simon

    Via hyves, scary corner ben ik terecht gekomen op je website. Ik las net dit verhaal, ik vind dat je het goed geschreven hebt. Het einde had ik helemaal niet verwacht!

    Groetjes van Daniëlle

Reageer hierop