mei 16

Ik kap ermee. In het kielzog van de vele leerkrachten die het onderwijs verlieten en verlaten, behoor ik binnenkort ook tot hen die het bijltje er voortijdig bij neergooien. Het schooljaar wordt weliswaar keurig afgemaakt, plichtsgetrouw als ik nu eenmaal ingesteld ben. Maar per 1 september aanstaande wacht de grote vrijheid. Het zwarte gat, zal de zwartgallige somberman tegenwerpen. Een door mezelf gecreëerd vroegtijdig pensioen; een door mezelf gefinancierde, vervroegde uittreding.

In 1978, op mijn eenentwintigste jaar, begon ik als jong onderwijzertje aan een dorpsschooltje in Pijnacker. Wat de meester zei, was waar, was het credo in die tijd en in dat dorp. Kom daar nu nog maar eens om. Na acht jaar op deze basisschool en nog eens acht jaar op een andere school besloot ik in het Voortgezet Onderwijs verder te gaan. Inmiddels had ik ijverig een bevoegdheid Economie in de avonduren behaald, zodat ik deze stap eenvoudig kon maken. Nu zitten er veertien jaren op. Dertig jaar schoolmeester, een mooi eindpunt.

De redenen dat  ik stop, liggen niet bij de doelgroep.  Er is niets mis met de leerlingen, althans niet meer of minder dan dertig jaar geleden. ‘De jeugd van tegenwoordig’, is een verzuchting die ik nooit of te nimmer slaak. Goed, de jeugd is misschien veranderd, maar dat ben ik ook en dat geldt tevens voor de hele maatschappij. Het primaire proces van kennisoverdracht is nog steeds een leuke en boeiende professie, maar daarmee komen de ware redenen om de hoek kijken. Het primaire proces van lesgeven wordt steeds meer geweld aangedaan.

Lees de media en volg de politiek, dan moge duidelijk zijn dat het Nederlands onderwijs er grosso modo niet op vooruit is gegaan. Wanneer we als criteria het taalniveau en de rekenvaardigheden nemen, dan is het schrikbarend wat leerlingen op het VWO beheersen. Dan zwijg ik nog maar over lagere niveaus. Ik heb de laatste decennia met lede ogen deze fikse onderwijsdevaluatie waar mogen nemen. Sterker; ik voel mij enigszins medeplichtig, alhoewel ik voor mijn eigen geweten altijd de lat zo hoog mogelijk heb gelegd.

Dit laatste wordt dan weer niet altijd geapprecieerd door directies. Goede resultaten en goede cijfers zijn namelijk de meetpunten waarop een school wordt beoordeeld. Te lage gemiddelden voor schoolexamens of op rapporten worden met afkeuring beschouwd.  De kwaliteitskaart van de onderwijsinspectie kan immers het zwaard van Damocles zijn. Docenten worden geacht aan de leerlingen, hun klanten, goede resultaten te verkopen. De beeldvorming naar buiten is steeds meer tot speerpunt van de schoolleidingen geworden. Het proces van afglijden naar een fraaie verpakking met een matige inhoud is reeds lang in volle gang. Daar wens  ik niet langer aan mee te doen.

Het creëren van heel grote scholen door directies en besturen was niet ingegeven door pedagogische of didactische  motieven, maar louter door economische drijfveren. Schaalvergroting spaarde geld, maar leidde niet tot beter onderwijs. De politiek is natuurlijk ook debet aan deze flagrante kennisinflatie. Onderwijsvernieuwingen werden getolereerd of zelfs geïnitieerd, terwijl de uitvoerders, de docenten, daar niet of nauwelijks affiniteit mee hadden. De pedagogische studiecentra, bevolkt door tal van onderwijskundige theoretici, kwamen met vele onzalige ideeën, plannen en theorieën. De kwade genius van de in mijn ogen doemscenario’s.

Weliswaar kwam dit jaar er eindelijk een parlementair onderzoek, waar datgene uitkwam, wat ik al jaren beweerde. Voor mij geen reden toch te blijven, daar dat wat afgebroken is vele jaren zal beslaan om de zaak ten goede te keren. De kwaliteit van het onderwijs is voor een belangrijk deel afhankelijk van de kwaliteit van de man of vrouw voor de klas. Het is te hopen dat op korte termijn er weer op alle niveaus mensen voor de klas staan die de basisprincipes van de Nederlandse taal beheersen. Op de basisschool hoop ik ook nog op rekenvaardige juffen en meesters. Een ijdele hoop?

Wat nu met mij? Rentenieren zal niet gaan, daar ik me niet financieel onafhankelijk heb gedoceerd. Niets doen en teren op het inkomen van mijn vriendin, een goede basisschooljuf van groep acht, ligt ook niet in de rede. Postbode leek me mijn hele leven al zo’n mooi beroep. Wie weet. Ik wil graag met schrijven m’n brood verdienen, maar ja, dat willen er zo velen. Of toch maar een eigen zaak beginnen? Welk product echter kan ik aan de man brengen? Wellicht heeft iemand een andere suggesties? Ik heb nog wel even respijt, dus maak me nog niet ongerust. Het gevoel dat bij mij overheerst, blijft opluchting. Ik ben niet langer schuldig. Slechts vrijwillig werkeloos.

 Simon Trommel,

toekomstig ex-docent Economie,

dertig jaar werkzaam op basisschool,

 MAVO, HAVO, VWO.

4 reacties op “Uit de school geklapt”

  1. Nelleke:

    Hoi Simon, toch geen verkeerde keus. Ik zou lekker gaan schrijven. Want daar moet ik toegeven, je leest lekker weg. Haha!! Bye the way, mijn schoondochter doet HAVO, maar die kan niet hoofdrekenen, als er weer eens ouderwets wordt gerummicubt. Dat is echt huilen vind ik. Ik zeg vaak genoeg “Nou! Tess, dat kan toch niet, je zit verdomme op de HAVO” . Dan kijkt ze me aan en een beetje blozend, komt de strijdkreet. ” Ja, ik heb een rekenmachine, ik kan niet hoofdrekenen”. Dat vind ik echt een schande voor het voortgezet onderwijs. Dus geniet van je mooie vrije tijd, zou ik zo zeggen. Iets veranderen, nou daar kan het ministerie van onderwijs ook geen draad aan trekken. Die zitten de hele dag met hun snuffer achter de pc, geloof ik. Wat kan hun het schelen, dat niemand van de jeugd nog kan hoofdrekenen. Alles gaat met de pc tegenwoordig, en mobieltjes. Dus waarom nog moeite doen. Schande voor het onderwijs stelsel vind ik.

    Groetjes en succes met je nieuwe site Simon.

  2. Jelou:

    Tja…….al lang een probleem…..daarom ben ik blij dat ik niet in die tak ben gaan werken…..

    Zonde is het eigenlijk…..want de meeste docenten hebben hart voor de zaak maar dat kan allang niet meer uitbundig gebruikt worden….

    En in het speciaal onderwijs is het soms nog erger…..
    Daar doen ze in sommige geledingen niet meer aan doceren maar is men een verkapte oppascentrale enmag men blij zijn als er uberhaupt nog lesstog behandeld kan worden…..

    Triest…..

    Maar je hebt gelijk….echt….eruitgaan voor je zelf zo gefrustreerd raakt tot je opbrandt.

    Jelou

  3. Krizz:

    als 6 VWO-er, en bijlesgevende scholier aan 3 VWO-ers, kan ik je met recht zeggen dat het beschamend is wat de huidige generatie scholieren wordt geleerd. In mijn geval geef ik bijles in wiskunde, en bij sommen als 4 kwadraat – 5 wordt meteen naar de rekenmachine gegrepen. Als een soort automatisme. Als je dan dat machientje afpakt en vraagt of ze dat niet uit het hoofd kunnen, komt er eerst een diepe frons op het voorhoofd, en na een halve minuut komt er dan eindelijk een antwoord uit. Het is gewoon te triest voor woorden dat deze basisvaardigheden verloren gaan “omdat ze daar toch een rekenmachine voor hebben?”.
    Als ik met een dergelijk excuus bij mijn vader aan zou komen, zou mijn rekenmachine zonder pardon in de openhaard worden gegooid…

  4. Rudo de Ruijter:

    Geachte Simon Trommel,

    Met de steekwoorden Docent, Economie en Pensioen, googelde ik uw website binnen. Kijk eens aan, chique site. Kennelijk geheel ingericht door een eigenzinnige man met gevoel voor humor. Dat mag ik wel. Maar goed, nou moet ik natuurlijk nog verklaren wat ik hier kom doen. Daar heb ik een korte inleiding bij nodig.

    Een aantal jaren geleden zat ik door een wijziging in het belastingstelsel van de één op de andere dag zonder klanten. Die bleken zonder de extra belastingaftrek niet meer geïnteresseerd in mijn computercursussen. Dat was in 2003, toen de pers rondbazuinde, dat Irak massavernietigingswapens had en een oorlog onvermijdelijk was. Ik wilde altijd al meer van de wereld begrijpen en had nu tijd om het uit te zoeken. Na een jaar speuren en puzzelen was ik er uit. De VS steelt de Iraakse oliereserves door Irak te verplichten deze in dollars te verkopen. Saddam Hussein was op 6 november 2000 overgestapt op de euro en op 5 juni 2003 draaiden de Amerikanen de oliehandel weer terug in dollars. Wie dollars kan drukken, is eigenaar van de olie. Ik schreef er een artikel over, dat gretig door veel websites werd gepubliceerd en in zes talen verscheen. Van het één kwam het ander en uiteindelijk onderzocht ik de aanleiding voor de oorlog tegen Afganistan, het conflict van de VS met Iran, en belandde via de dollarkwesties bij de geheimen achter het geldsysteem. Telkens kwamen opvallende zaken aan het licht. Inmiddels heb ik de artikelen ook op een eigen website staan, hebben zo’n 70 websites er één of meer gepubliceerd en worden ze in meer dan 90 landen gelezen.

    In bijna alle onderzoeken zitten heikele economische vraagstukken. En daar zou ik best wat hulp bij kunnen gebruiken. Meestal zijn wetenschappers niet te beroerd om bruikbare informatie aan te reiken, maar bijna altijd hebben ze het te druk om een stapje verder te gaan. Vandaar dus de steekwoorden Docent, Economie en Pensioen, die mij bij u doen binnen vallen. Zou u er voor voelen om af en toe een handje te helpen?

    Natuurlijk wilt u eerst weten op welke website u mijn artikelen kunt vinden. Dat is op http://www.CourtFool.info . Welkom in de wereld van de hofnar. Als u nieuwsgierig van aard bent, zult u niet teleurgesteld worden. Uw kritiek wordt op prijs gesteld. Die gebruik ik weer in volgende onderzoeken. Het kan altijd beter. Anders was ik hier nu niet.

    Ik hoop spoedig van u te horen.

    Met vriendelijke groet,

    Rudo

Reageer hierop