dec 18

Nooit eerder was ik in zo’n kaal, kil hokje terechtgekomen, dat klaarblijkelijk dienst deed als wachtruimte. Ik was de enige patiënt. Dat zou gedurende het gehele jaar dat ik me kwam melden zo blijven. Nooit zag ik een lotgenoot met een eveneens gekneusd zielenleven. De flat van mijn behandelende professional had twee deuren. De linkerdeur was de ingang, de rechter de uitgang. De patiënt voor en na mij zag ik nooit of te nimmer. Uiterste discretie, zullen we maar zeggen. Lees verder »