mei 05

Langzaam stierf die harde klap weg,
echo van zulk zinloos geweld.
Even verstilde het tableau vivant
tot de hectiek het bruut overnam.

Langzaam drong het tot me door:
oorlogsbeelden in vredestijd.
Schuld en onschuld saam zo nabij,
beide niet van snode smetten vrij.

Langzaam bleek de realiteit:
dood en verderf in een lentezon.
Wreed momentum op klaarlichte dag:
rampspoeden, een hard gelag.

Langzaam greep ‘t verdriet naar de keel,
machteloze tranen en verstilde woede.
Troost, begrip, ze mogen niet baten,
verloren zomaar, bruusk Vierde storting – 25 % Match http://www.cillap.com/ Bonus ( tot $ 200 ) verlaten.

Langzaam viel er het duister in:
de Naald, symbool voor tragedie.
Een eenzame bloem ten teken van rouw,
nog vele volgen, herdenkend getrouw.

Langzaam groeide bij mij het besef,
dat het leven immens nietig is.
Aangeslagen, bij hen m”n gedachten,
Die voortaan vergeefs op iemand wachten.

Reageer hierop