sep 09

De onmiskenbare toerist trok de aandacht in de wachtkamer van het plaatselijke gezondheidscentrum in een klein dorpje op de Veluwe. De andere aanwezigen waren duidelijk autochtonen die elkaar kennelijk reeds lang kenden. Stemmen stagneerden, gesprekken staakten en ongegeneerde blikken werden er op de moeizaam naar binnen strompelende vreemdeling geworpen. Hij liep alsof hij zijn rug nooit meer zou kunnen krommen. Terwijl hij iets van een goedemorgen mompelde, ging hij zeer behoedzaam zitten. Op het randje van een feloranje, formica wachtkamerstoeltje nam hij met een pijnlijke grimas zijn directe omgeving op. Terwijl de onderlinge dorpsinteractie langzaam weer opstartte, zag hij dat er vier gangen waren, die elk naar zijn eigen specialisme leidde. De huisarts, de tandarts, het consultatiebureau en de fysiotherapie. Meer smaken waren er niet. De laatste discipline was door zijn vrouw vanmorgen wanhopig gebeld met de hoop op een urgente afspraak voor een acuut probleem. Dat was dus gelukt.

 

Hij wist niet hoe lang hij hier al zat te wachten, maar merkte wel dat het aantal wachten gestaag afnam. Ze waren hem toch zeker niet vergeten? Nog steeds snapte hij niet, hoe het mogelijk was, dat je bij een rondje golf spontaan door je rug kon gaan. Hij, fitte veertiger, die door z’n knieën ging in een lastige bunker bij de zesde hole om het witte balletje er volleerd uit te chippen, voelde plots een scherpe pijn alsof er een mes in zijn onderrug werd geplant. Zijn vrouw, natuurlijk nog tientallen meters achter hem in de problemen met haar bal, hoorde het hem helemaal uitschreeuwen, meldde ze even later hijgend, toen ze het slachtoffer lijkwit aantrof, handen op de onderrug, zijn golfclub doelloos in het zand. Een triest stilleven. Wat een blamage.

 

“De heer Van Tuilen?”, hoorde hij ergens bij de gang naar de fysiotherapie een vrouwenstem omroepen. Hij knikte onbestemd en stond zeer moeizaam op. Toen pas zag hij de bezitster van de stem. Witgejast, kortgerokt, rode pumps als enig frivool detail, een aantrekkelijke oogopslag, zwarte lokken en wat een prachtige ogen. Ondanks zijn zeurende pijn, had hij gewoontegetrouw oog voor het vrouwelijk schoon. Hij deed zijn best om zich zo waardig mogelijk bij deze hulpverleenster te vervoegen. Hij glimlachte zijn automatisch verschijnende versierglimlach en gaf haar een hand.

“Joost van Tuilen.” Hij hiel haar koele hand net lang genoeg vast om niet onheus te worden en zag dat ze donkerbruine ogen had. Hij schatte haar echt niet ouder  in dan begin dertig.

“Simone Jong”, riposteerde ze, “als u mij maar volgen wilt?” Ze beschouwde deze vraag blijkbaar als retorisch, want ze draaide zich bevallig om op weg naar haar behandelkamer. Joost volgde wat trager en bestudeerde ondertussen met de blik van een kenner haar derrière. Ook deze kon zijn goedkeuring ruimschoots wegdragen, in zoverre hij nu capabel was om ook maar iets te dragen.

“Gaat u zitten’’, sprak ze wijzend op een stoel aan haar bureau “en vertelt u maar eens wat er aan schort”. Hm, dat hoopte hij van haar te horen, eigenlijk.

 

Terwijl hij het relaas deed van zijn escapades op de golfbaan van hedenmorgen, timmerde zij op een toetsenbord van een computer zijn traumatische casus. Voorts stelde ze zijn personalia vast, constateerde dat hij verzekerd was, kreeg te horen dat hij normaal gezond was en niet aan medische kwalen leed en wie er in zijn domicilie in de  Randstad zijn huisarts was. Toen bleek het administratieve deel van het consult in haar optiek bevredigend ten einde.

“We gaan eens kijken, meneer Van Tuilen, doet u uw schoenen, broek en overhemd maar uit.”

Eindelijk, dacht Joost, daar kwam hij voor. In betere omstandigheden had hij met graagte aan het verzoek van zo’n schone dame voldaan. En haar verzoek ook nog eens aan haar gedaan. Hij moest zich omdraaien, terwijl ze haar koele handen over zijn rug liet glijden. Ook drukte zij ze kordaat aan de zijkanten van zijn bekken.

“Gaat u maar op uw linkerzijde op de behandeltafel liggen.” Ze wees op een robuuste tafel aan de zijkant van haar kamer. Joost voel zich lelijk te kijk liggen in zijn zwarte sokken en eveneens zwarte, hippe Calvin Klein-onderbroek. Wederom bevoelde de fysiotherapeute  zijn rug van onder naar boven. En vice versa.

“Ik voel minimaal een werveltje dat zeker niet goed zit, daar ga ik wat aan doen.”  Hij moest zijn armen kruisen, terwijl zij hem in een soort houdgreep nam. Joost vond dit op zich wel fijn, ondanks de irritante, zeurende pijn. Ze rook naar Andros Madame, een erotisch parfum bij uitstek en bovendien voelde hij haar borsten, die hem tot dan toe nog niet getriggerd hadden,  duidelijk en onmiskenbaar tegen zijn lichaam aan vleien. Minimaal cup C, dacht hij nog, niet erg relevant op dat moment.

“Haalt u maar diep adem, ja, en laat het nu maar los.” Terwijl Joost werktuigelijk haar  gehoorzaamde, gaf ze een enorme ruk aan zijn romp. Hij hoorde het letterlijk kraken. Wat een secreet, dacht hij in een split second, maar de aanraking van haar verpakte borsten maakte dat weer ruimschoots goed.

“Zo die zit weer recht.”  De  droge, academische conclusie van een professional.

 

Inderdaad, dacht Joost wishfull, dat de pijn al wel wat was weggeëbd, maar dat kon ook het placebo-effect van deze mooie martelares zijn. Voorts voelde  hij een langzaam opkomende erectie. Gênant. Hij dacht gebiologeerd aan spruitjes, dat hielp hem in het verleden ook wel vaker om zijn ongebreidelde lusten te onderdrukken op momenten dat het hem niet zo goed uitkwam.

“Straalt de pijn uit naar uw billen”, vroeg de peut koeltjes professioneel. Inderdaad, dat ze dat zomaar wist, zijn rechterbil voelde zeer pijnlijk aan. Hij beaamde dit desgevraagd, onderwijl uit alle macht trachtend haar pronte borsten te negeren. Ten overvloede stak ze zomaar haar hand in zijn onderbroek en betastte zij z’n rechterbil. Au, dat deed verrekte pijn. Maar dualistisch genoeg, reageerde zijn andere zijde van het onderlichaam een stuk opgetogener. Hij voelde letterlijk een groeiend verlangen.

“Blijft  u zo maar liggen op deze  zij, ik behandel u nu maar even met acupunctuur.”

Ze had gelukkig haar hand weer uit zijn onderbroek gehaald. Spruitjes, z’n huidige, afzichtelijke directrice, karnemelkse pap, z’n enge buurvrouw thuis… Ze kwam terug met een doosje naalden, stroopte z’n onderbroek wat verder af en legde er gelukkig een handdoek overheen.

“Ontspant u zich maar, u voelt er nauwelijks iets van.”

 Even gebeurde er niets. Toen voelde Joost  een prik en het werd hem letterlijk zwart voor zijn ogen. Willoos onderging hij de verdere behandelingen

 

Hij knipperde wat met zijn ogen, schudde U krijgt gratis bonus van €3200,-Eurogrand casino online is een Internationaal bekend casino online met supper spellen. even met zijn hoofd en merkte ineens dat hij op z’n rug lag. Erger, hij bemerkte plots dat hij volkomen naakt was, terwijl hij slinks naar beneden blikte. Hij zag dat hij de fysiotherapeute nog lang niet vergeten was, Integendeel, wat een gênante situatie. Waar was zij eigenlijk gebleven? Naast hem hoorde hij een subtiel geruis van textiel en daar stond ze ineens. Eva was er echt niets bij. Slechts haar rode  pumps kleedden haar nog wat aan. Haar borsten waren inderdaad naar behoren en beneden was ze keurig geschoren. Hij wilde wat adequaats zeggen, maar ze legde haar vinger op zijn lippen en kuste hem daarna lieflijk op zijn mond.

“Niets zeggen”, sprak ze met een zweem van een omfloerste stem.

Langzaam zakte haar mond af om op een cruciaal deel op zijn buik te belanden. Zijn opwinding steeg verder, maar hij bleef haar handelingen passief ondergaan. De lenige hulpverleenster klom op de behandeltafel en ging schrijlings boven op hem zitten en manoeuvreerde zijn erectie langzaam en behoedzaam bij haar naar binnen. Hm, een vrouw naar zijn hart, niet te veel onnodig voorspel. Joost genoot en wilde zich eindelijk ook eens gaan roeren. Hij was immers tenslotte hier de womanizer.

 

“Meneer Van Tuilen, meneer Van Tuilen! Word eens wakker!”

Heel in de verte hoorde hij een vrouwenstem roepen. Langzaam kwam hij bij de wereld, nog steeds liggend op de zijkant van zijn lichaam. Snel keek hij naar beneden. Hm, zijn Calvin Klein had hij nog aan. De bobbel erin was tamelijk decent van formaat. De fysiotherapeute liep nu ook weer zijn beeld binnen. Ze was weer keurig gekleed en had een glaasje water in haar hand.  Ze keek hem wat vorsend aan, met een gefronst gelaat.

“U bent flauwgevallen”, constateerde  ze bezorgd.  “Hier heeft u wat water. Kunt u niet tegen die naaldjes?”

Joost haalde z’n schouders op. Au. Ze hielp hem overeind, waarna hij het glaasje gulzig leeg dronk. Z’n erectie was gelukkig helemaal verdwenen, merkte hij. De ergste pijn in zijn rug was overigens ook deels weg, alhoewel het nog wel erg gevoelig was. Het aankleden verliep makkelijker dan het uitkleden. Ondertussen keek Joost nog wel heimelijk naar de fysio, die in gedachten achter haar computer zat te typen. Goh, wat was ze net nog lekker. Ze richtte haar hoofd op en keek hem onderzoekend aan.

“De pijn is wat weg, zie ik aan uw mobiliteit. Ik raad u aan om nu niet weer onmiddellijk een rondje golf te spelen, maar rustig bewegen is wel goed. Lekker wandelen in onze mooie natuur zal u goed doen.” Ze stond op en kwam achter haar bureau vandaan. Ze gaf hem een hand, glimlachte fraai en leidde hem naar de deur. Hij had moeite zijn ogen op haar gezicht gericht te houden. Zijn blikveld wilde onherroepelijk naar beneden..

“Dank u wel”, wist hij er nog wel beleefdheidshalve uit te brengen.

“Keren de klachten tijdens uw vakantie terug, maakt u hier gerust maar weer een afspraak. Ik zal u met alle liefde behandelen.”

Met alle liefde, dacht hij. Hij kreeg letterlijk een déjà vu uit het jongste verleden Hij stak z’n hand op ten afscheid en verliet het gezondheidscentrum aanmerkelijk viever dan hij het zo-even had betreden. In gedachten verzonken opende hij z’n oldtimer en stapte er behoedzaam in. Dat ging nog niet echt van een leien dakje. Hij was in de ban van deze naaldkunstenares. Hij voelde nu al aankomen, dat  er zeer spoedig een vervolgconsult hard nodig zou zijn.

 

Nota: wellicht ten overvloede, maar dit is fictie, met wat autobiografische pijn!

Eén reactie op “De fraaie acupuncturiste”

  1. Wilma van Roekel:

    Wat een mooi erotisch verhaal!

Reageer hierop