okt 14

Ze was de personificatie van het selfmade meisje dat geen middel onbenut liet om zich op de maatschappelijke ladder omhoog te werken. Haar ouders, Amsterdamse middenstanders van eenvoudige komaf, hadden haar alles geschonken wat in hun beperkte vermogens lag om haar een kans te bieden, die hen nooit geboden was. Ze doorliep het respectabele Barlaeus gymnasium, want dom was ze niet. Toen echter ervoer ze al schrijnend, dat de materiële verlokkingen en geneugten des levens geld kostten. Veel geld. Ze studeerde een blauwe maandag Economie aan de VU, maar ze vond dat ze te veel luxe ontbeerde als een armzalige werkstudent. Ze belandde via via in de trendy modewereld, waar ze prima op haar plaats was.

 

Ze was een knappe, frisse blondine, die over het algemeen de mannelijke blikken goed kon vangen en vasthouden. In het Amsterdamse nachtleven werd ze alras een graag geziene vrouw, waarmee menig man  met trots een party bezocht. Daar kwam bij, dat zij vond, dat als ze een avond gefêteerd werd op champagne en kaviaar, ze daar wel wat voor terug moest doen. Ze gaf met oprecht enthousiasme een portie dampende seks in ruil, ook al was de man in kwestie niet de meest fysiek aantrekkelijke keuze. Maar je moest soms water bij de wijn doen, was haar pragmatische inslag, als je aan horizontaal netwerken deed. Zo benoemde ze haar attitude, met een gepast vleugje ironie en zelfspot.

 

Hij was een altijd eenvoudig gebleven gewone jongen van het West-Friese platteland, die zichzelf stukje bij beetje had opgewerkt. Ook zijn ouders waren van bescheiden komaf, maar dat had hem niet verhinderd om na de MAVO in zijn avonduren het ene na het andere diploma te behalen op financieel-economisch terrein. Zo werd hij van een marginale boekhouder op een dorps administratiekantoortje de directeur van hetzelfde etablissement. Sterker; hij kocht het op een goede dag op en begon voor zichzelf. Hij had een goed gevoel voor het sentiment van de consument en verkocht in een tijd van hoogconjunctuur heel veel financiële producten. Het legde hem geen windeieren. Zijn bedrijf floreerde.

 

Zijn ster rees gestaag. Hij werd zelfs een heuse bankier. Zijn bescheiden inborst verdampte enigszins, want hij vernoemde de bank naar zichzelf, stortte zich als prominent sponsor in de sport, stichtte een fraai museum en bood zichzelf aan als minister van financiën ten tijde van de economische crisisjaren, als ware het een Freudiaanse verspreking. Maar ondertussen! Hij bouwde aan een groots financieel imperium, kwam met stip in de Quote 500 en bewoog zich tussen de monetaire kopstukken van Nederland, alsof hij dat altijd al als zijn biotoop had beschouwd. Een beetje megalomaan was hij wel geworden.

 

Ze kwamen elkaar tegen in het Amsterdamse uitgaansleven. Ze had zich op een goede avond een poosje opgehouden in het Palladium in de ijdele hoop er een voetballer van Ajax te spotten. Helaas, ze trof deze maal geen potentiële lover goed voor een x aantal miljoen. Toen ze echter vervolgens in La Bastille kwam, trof ze een bekend trio aan. Twee van die televisiejongens en een oudere man, een echte miljonair. Ze wist het zeker!  Ze kwamen uit het mediacafé van Studio Plantage en dronken nu een borrel na hun dagelijkse talkshow. Ze trok onmiddellijk de aandacht van de jongste van de twee journalisten, die met een cynische, onverholen blik, haar borsten, benen en billen goedkeurend bekeek. Met een schalkse blik versierde ze een drankje en een entreebewijs aan hun tafeltje.

Binnen een mum van tijd zaten ze geanimeerd te praten. Beide journalisten haakten spoedig af. De oude had slaap en de jonge krullenbol voelde alras dat ze haar pijlen niet op hem gericht had. Van het een kwam het ander. De oude miljonair, tot dan toe altijd trouw De 3d gokkast Dr. aan zijn vrouw en principes, stuurde zijn beveiligers en chauffeur weg, meldde zijn eega iets over een crisisberaad en elders overnachten en wist niet hoe snel haar in een hotelkamer in het Amstelhotel te lokken. Als een ware golddigger was ze niet al te happig, speelde heel even hard to get, maar liet vervolgens de bankier al zijn lage lusten botvieren. Hij voelde zich de koning te rijk. Zo’n mooie, jonge, geile griet die dingen deed, die zijn vrouw vast in de Kamasutra zou moeten opzoeken. Het werd de nacht van hun leven.

 

Sinds die nacht waren ze een echt buitenechtelijk paar. Elke kans, die het drukbezette zakenleven van de bankier hen bood, greep hij aan om te af te spreken en met haar maximaal aan zijn gerief te komen. Hij vond het een wonder der liefde. Een jonge blom die oprecht om hem gaf. Zij vond het een wonder der welvaart. Een oude miljonair die haar luxe verschafte. De directe staf van de bronstige bankier wist er vanaf, maar zwegen zoals het een loyaal werknemer betaamde. Zijn vrouw zat thuis, was welgesteld, deed wat aan de charitas en voelde geen nattigheid. Al lang niet meer. Het leek een rimpelloze affaire welke in lengten der jaren had kunnen voortduren.

 

Zoals elk verhaal dat op een sprookje lijkt, viel de roze droom danig in duigen. Op een goede dag arriveerde de bankier maar niet op het afgesproken tijdstip in hotel-restaurant La Canette te Vinkeveen, waar ze zouden lunchen, wat zoals te doen gebruikelijk zou eindigen in een snelle wip in zijn limousine. Het enige teken van leven dat de golddigger vernam was een sms’je van hem: “bankroet”. Ze glimlachte. Weer zo’n practical joke zeker. Het journaal van twee uur klonk zacht door de bar, maar drong niet onmiddellijk tot haar door. Toen hoorde ze zijn naam. Failliet, onder curatele, ingestort imperium. Ook haar wereld stortte in. Al die investeringen in haar project waren plots tevergeefs? Een doemscenario. Alles was voorbij. Dat haar miljonair ten val was gekomen door zijn eigen ongebreidelde hebzucht deerde haar niet. Echter, dat haar zorgvuldig gekozen strategie om haar eigen hebzucht te bevredigen had gefaald. Dat stoorde haar in ernstige mate.

 

De golddigger? Het kwam goed met haar. Ze zette nog hoger in en kwam tenslotte uit bij een loslopend hitsig lid van het koninklijk huis. Oud geld en een keurige familie.

De bankier? Het kwam goed met hem. Hij blies minder hoog van de toren en hield een klein bankfiliaaltje in een dorpje over. Ook zijn vrouw behield hij. Zij had hem lief; niet z’n geld.

 

Nota: Gebeurtenissen, mensen en locaties mogen op de realiteit lijken; het verhaal is fictief.

Reageer hierop