nov 21

Vandaag is het tien jaar geleden dat mijn moeder overleed. Zomaar, uit het niets. Een hersenbloeding en binnen een etmaal was zij weg. Geen famous last words, geen afscheid, geen lijdensweg. Precies zoals ze dat voor ogen had. Ze had niet anders gewild. Immers, voor haar geen afhankelijkheid, ouderdom met gebreken, verpleeginrichtingen of andere zorg. Nee hoor, haar altijd uitgesproken wens kwam geheel en al in vervulling. Jammer dat ze nog niet zo ver in de zestig was. Statistisch veel te jong. Nog spijtiger voor ons.

 

Men heeft het niet voor het kiezen. Een kolossaal cliché, maar niet minder waar. Dus haar bewuste keuze was het niet, noch de mijne. Vandaag herdenk ik echter niet, terwijl vieren nu ook niet bepaald een treffend gekozen kwalificatie lijkt. Ik sta er nu wel bij stil, deze woorden bij elkaar schrijvend. Vier uw vierdagen, placht mijn vader te zeggen, toen hij daartoe nog bij machte was. Of hij deze dag ook als zodanig zal beschouwen, lijdt enige twijfel. Vieren dus niet, enige contemplatie wel.

 

De zon schijnt, het is een fraaie novemberdag, net zoals dat toen was. Mijn familie heeft een advertentie in dagblad Wanneer u kennis hebt gemaakt met het casino online en de door hun aangeboden spellen kunt u daarna altijd kiezen voor het spelen met echt geld. Trouw geplaatst, niet zo zeer mijn idee. Mijn zus heeft gisteren bloemen op het graf gelegd, ook dat ligt niet in mijn aard beschoren. Ik heb een groot deel van dit voorbije decennium op een steenworp afstand van haar graf gewerkt, maar heb het nooit bezocht. Ik was er één keer; en dat vond ik welletjes. De symboliek, laat staan de fysieke herinnering aan deze tamelijk willekeurige plek, raakt mij niet.

 

Stilstaan zit tussen je oren, in je hoofd. Herdenken of vieren, noem het zoals je wilt, het gaat erom hoe je zoiets zelf ervaart. Het verdriet is nu wel weg. Ook met terugwerkende kracht behoeft dat wat mij betreft niet opnieuw te worden opgeroepen. Wat geweest is, is geweest. Liever denk ik terug aan al de goede dingen die zij mij heeft gegeven. Ik benader het dus positief. Ze was een waardevolle, goede moeder. En dat vier ik dus eigenlijk toch een beetje. Vanavond rook ik symbolisch een peuk onder de afzuigkap, zoals zij dat ook gewoon was.

2 reacties op “Moederloos decennium”

  1. Juliette:

    Liever denk je terug aan toen ze nog leefde. Steeds weer de doden bezoeken wordt je ook niet vrolijker noch wijzer van.

  2. Joyce-Gracia:

    L.S., O zo waar, maar als ik heel eerlijk ben,ben ik stik jaloers op je. K. JG.

Reageer hierop