mrt 04

Verbijsterd keek Tom naar het scherm van zijn laptop. Opnieuw scrolde hij de tekst van het mailtje langzaam door. Van boven naar beneden. Wederom las hij de tekst, een poging tot poëzie, zo dacht hij. Hij klikte ook eens terug naar de afzender. Een volslagen vreemde voor hem, dacht hij. Toen Tom vijf minuten geleden z”n laptop opstartte, was dat met de intentie zijn site op Hyves te checken. Even kijken of er nog een leuke date aan zat te komen. Hij had weer een paar aasjes als vrouwenlokkertje uitgeworpen, dus wat hem betreft kon er gehapt worden. Hij was er altijd klaar voor.

Tom legde in zijn vriendenkring altijd met verve uit, dat datingsites en relatiebureaus volslagen nutteloze instellingen waren, zolang er ook nog zoiets als Hyves bestond. Hier dook hij ze op. Een indrukwekkende rij one-nightstands bevolkte zijn CV, aldus Tom. Hunkerende, gescheiden vrouwtjes, Milfs die overdag ruimschoots beschikbaar waren, twintigers die slechts snelle seks en geen relatie wilden. Tom had een goed beeld van het permanente aanbod van welwillende vrouwtjes, in welke behoefte hij graag wilde voorzien. Hij sprak er wat denigrerend over. Zijn meest geliefde uitspraak in de kroeg was, dat hij graag dit gat in de markt vulde. Zijn veelzeggende grijns vergezelde deze stelling altijd.

Toch was het dezelfde grijns die hem op de een of andere wijze aantrekkelijk maakte. Tom was begin veertig en al heel lang gescheiden, want zijn toenmalige vrouw was er al gauw achter dat Tom nog lang niet uitgespeeld was en dat stadium ook niet snel zou bereiken. Zo was ze gelukkig, voordat ze met een kind was opgezadeld, deze overspelige dans ontsprongen. Tom oogde goed. Gebruind, iets te lang krullend, donkerblond haar, slank, bruine ogen en die eeuwige, schuine grijns. Hij had het talent een onbekende vrouw zo aan te kijken, dat ze onmiddellijk dacht dat zij die ene, speciale vrouw in zijn leven zou worden. Dat klopte dan wel, maar slechts voor die ene avond.

Tom keek verder op zijn Hyves. Er waren wat onschuldige krabbels, wat persoonlijke berichtjes die inderdaad erop wezen dat er weer wat potentieel te veroveren dametjes waren en deze volslagen onbekende afzender. Everlasting love, zo noemde ze zich en haar avatar vertoonde een rood hart dat onmiskenbaar een diagonale breuk vertoonde. Tom piekerde zich suf of hij deze dame moest kennen. Hij kende er zo veel. Te veel. Haar profiel maakte hem niets wijzer. Geen krabbels, geen vrienden, geen gadgets en geen blogs. Niets. Haar site was maagdelijk; zij vast niet. Hij grinnikte. Blijkbaar speciaal voor dit doel aangemaakt? Hyver sinds 1 januari 2009. Tom besloot nog een keer de tekst goed door te lezen, op zoek naar een clou:

fictief fiasco

waarom bleef je niet
wat deed je besluiten
verlaten eenzaam onbegrip
ik was niet ontrouw
jouw passie elders
ik sloot mijn ogen
en hoopte
tegen beter weten in
wend je nog je koers
is er nog een glimp
voormalig vrijen
verleden hartstocht
versmeltende tweedracht
verlokkende liefde
tegen beter weten in
was het slechts illusie
louter natte droom
geloof nog in ons wij
jij niet meer in mij
maar in vrijheid
die ik je zo gun
ik wil je niet bezitten
zo nu en dan lenen
fictie een fiasco
wacht niet oneindig lang af
tegen beter weten in

el

Wat moest hij hier nu mee? Ze deed niet erg aan hoofdletters en interpunctie, dat stoorde hem eigenlijk nog het meest. Voorts was het blijkbaar iemand die zich afgewezen voelde, maar wie dan? Door hem? Tom had niet de gewoonte al zijn scharrels erg nauwkeurig te notuleren en agenderen. Voorts liep hij in de kroeg wel eens iemand tegen het lijf die hij een dag later echt weer was vergeten. Eerlijk gezegd wist hij soms zelfs de naam niet eens. Wat ben jij erg, zeiden z”n saaie, getrouwde maats wel eens. Daar klonk dan echter vaak afgunst en jaloezie doorheen. Zij zouden oh zo graag doen, wat hij deed. Tom riposteerde dan, dat hij in een dringende behoefte voorzag, daarmede er wel aan voorbijgaand dat zijn eigen behoeftebevrediging wel primair van belang was.

Tom zuchtte en besloot dat deze Everlasting love een antwoord verdiende. Hij tikte een pb:

Wachten is zinloos; lenen doe je maar in de bieb.
T.

Zo, dat was lekker duidelijk, daar hield hij wel van. Hij klikte Hyves weg en sloot zijn laptop. Op dat moment hoorde hij de bel van de portiekdeur beneden. Hij liep naar de gang, pakte de huistelefoon, drukte alvast de portiekdeur open en riep: “Hallo”. Hij hoorde niets, maar dat was wel vaker. Hij deed alvast zijn voordeur open en liep nadenkend de hal door. Had hij nu een date? Op dat moment hoorde hij met een luide knal het gerinkel van glas, heel veel glas in de buurt van het balkon. Tom snelde de hal door zijn huiskamer in. Het was een ravage van gebroken glas. Zijn adem stokte. Te midden van al dat glas, lag een poes, waar het bloed uitgutste. Het was zijn poes. “Muis”, riep hij geschokt en knielde gewoon tussen de scherven bij haar neer. Ze was al dood, voelde hij alras.

Zijn oogappeltje, dood? Tom verbleekte. Een traantje welde op “De enige poes die vaker bij mij thuis mag komen”, was ook zo”n stereotype one-liner. Tom merkte niet dat zijn rechterhand onder het bloed kwam te zitten. “Muisje”, fluisterde hij tegen beter weten in. Hij keek eens goed en zag toen dat haar keel was doorgesneden. Dat was eigenlijk de enige zichtbare, grote wond. Abrupt stond Tom op en liep naar het nu glasloze raam en keek naar buiten. Zijn balkon was leeg, op wat kratten bier na. Beneden op straat leek het ook uitgestorven. Tom voelde zich beklemd, wat angstig. Hij hield niet van raadsels. Net toen hij aanstalten maakte om wat aan de ravage te gaan doen, hoorde hij iemand in de hal. Verrek, de voordeur. Terwijl het bloed op het laminaat drupte, liep hij aarzelend richting de hal.

“Hallo Tom, hier ben ik dan.” Een vrouwenstem. Onbekend. Maar dat zei niets. Tom keek hulpeloos om zich heen of er iets was, waarmee hij zich zou kunnen wapenen. Maar de kamerdeur zwaaide al open. Een onbekende vrouw stond voor hem. Ze was mooi, categorie A, dacht hij onwillekeurig. Wat een tieten. Al gauw gleed zijn blik wat decimeters lager en zag hij in haar rechterhand een mes en in haar linkerhand een witte envelop. Hij deinsde onwillekeurig achteruit. Het glas knarste onder zijn voeten. De rondborstige dame zei niets, maar hief rustig haar rechterhand. Tom stak bezwerend zijn beide handen op. Toen ging zijn mobiel af: Nothing else matters.

Terwijl de ringtone met Metallica”s grijsgedraaide rockballad doorjengelde, deed de rondborstige dame nog een stapje richting Tom. Tom verstarde, keek naar dat mes en dacht dat deze zeer aantrekkelijke vrouw hem toch wel vaag bekend voorkwam.
Vriendelijk glimlachte ze plots naar hem en sprak: “Jij bent toch Tom? Ik ben de buurvrouw van hier beneden, nummertje 69”. Tom wilde al een dubbelzinnig antwoord formuleren, maar besefte dat dit niet de ideale situatie daarvoor was. Hij zweeg derhalve, toch nog wat verward door de onwerkelijke situatie.
Ze vervolgde: “Deze envelop lag beneden in de hal van het portiek op de brievenbussen met dit mes erboven op.” Met een fraaie glimlach overhandigde ze beide attributen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, terwijl ze tersluiks de ravage in de huiskamer opnam.
“Sterkte ermee, ik weet niet wat er hier allemaal aan de hand is en dat wil ik niet weten ook. Wij moesten maar eens een drankje doen, vind je ook niet?” Met een geheimzinnige lach en een ondubbelzinnige blik op Toms fysiek verdween ze uit de flat. Daar stond hij dan. Zijn dode poes op de vloer, een stortvloed aan gebroken glas, een witte envelop waarop inderdaad Tom, nummer 75 stond vermeld en een fiks keukenmes, ogenschijnlijk volslagen schoon. Zijn mobiel was inmiddels gestopt met het uitbraken van de polyfone shit.

Zijn nieuwsgierigheid, onrust en onlust ten spijt maakte Tom eerst de kamer grondig schoon, timmerde een stuk hardboard voor het kapotte venster en legde zijn overleden huisdiertje in een vuilniszak op het balkon. Een steen die hij eveneens in de kamer had gevonden, legde hij erbij. Hij had zich al afgevraagd, hoe zo”n poesje door de ruit had kunnen vliegen. Eindelijk zat hij dan. Er was weer orde om hem heen. Daar werd hij rustiger van. Gespannen maakte hij de envelop open. In sierlijke letters las hij een wel heel cryptische boodschap:

curiosity doesn”t kill the cat
everlasting love did
uit het oog uit het hart

el

Ze schreef in elk geval erg consequent, dacht Tom, terwijl de woede weer in hem opwelde. Welke trut had het recht zijn Muis te doden. Wie flikte hem dit. Wie had hij uit het oog verloren. Waarom zo hardvochtig? Tom beschouwde altijd alles als een spelletje: het leven, zijn relaties, vrouwen. Maar zijn Muis was zijn alles. Even overwoog hij aangifte te gaan doen bij de politie. Maar ja, van wat? Tegen wie? Ze zagen hem aankomen. Zijn mobiel ging opnieuw. Hij keek op het schermpje. Hm, een anoniem nummer. Hij zuchtte, maar nam toch op, benieuwd of er wellicht een aantrekkelijke vrouwenstem met een aangenaam oneerbaar voorstel op de proppen kwam. Niets was minder waar.

“Luister goed jij Tommy, jij weet niet meer wie ik ben, geloof ik. Jij bent de meest vrouwonvriendelijke man geworden die ik maar ken. Ik stalk je nu al tijden, maar je merkt me niet eens op. Je wilt me niet meer, al lang niet. Ik ga je raken. Je poes was nog maar het begin. Pas op je tellen.”
Daarmee was de woeste tirade plotsklaps afgelopen. Verbijsterd keek Tom naar de telefoon. Het duizelde hem. Wie? Waarom? Hij begreep er geen jota van.

De rest van de middag ijsbeerde Tom door zijn flat. Hij probeerde de keur aan gedumpte vrouwen in kaart te brengen, maar dat was een hopeloze opgave. Trouwens, een keertje gedumpt worden, stond toch niet in verhouding tot deze draconische represaille? Zijn ex wellicht? Nee, zij was veel te lief en veel te blij dat ze van hem af was. Hij las dat stukje poëzie nog eens. Het leek wel of Everlasting Love hem nog steeds wilde. Bijna had Tom toch de politie gebeld, maar hij vond dat hij dan eigenlijk voor schut stond. Wat konden zij doen? En wat kon z”n anonieme stalkster hem nu aandoen? Daaraan denkend werd hij toch wat angstig. Hij was niet zo”n held. Hij liet ‘s avonds een pizza komen en hij besloot de kroeg maar te vermijden, ondanks het feit dat er op donderdag zoveel studentes te scoren waren. Aangeschoten wild, zo kwalificeerde hij hen doorgaans.
De avond vorderde langzaam. Tom deed alles potdicht en voor het eerst van zijn leven controleerde hij of de balkondeur op slot was. Tom had zich net voor de televisie geposteerd om dan maar in vredesnaam naar Pauw &Witteman te kijken, toen de bel ging. Tom schrok. Het was de bel van de voordeur, dus moest het iemand uit het portiek zijn. Dat stelde hem enigszins gerust, maar een beetje behoedzaam deed hij de deur wel open. Daar stond ze; de buurvrouw van 69. Een gulle lach, een duizelingwekkend diep decolleté, een zwarte, strakke legging, rode laarsjes met stiletto”s. Werkelijk een plaatje!
“Hallo Tom, ik vroeg me af, alles weer goed bij jou?”Tom knikte wat verdwaasd, een weinig overrompeld door deze fysieke overval. Dat hij haar nooit eerder had gespot. Hoe had hij dit kunnen missen?
“Ik dacht zo, zullen we bij mij een borreltje doen? Ik heet trouwens Dominique, maar zeg maar Do hoor. “Tom knikte opnieuw gedwee en volgde haar werktuigelijk de trap af naar haar flatje.

Do had een identieke flat als Tom, maar heel wat gezelliger ingericht. Tom bespeurde geen andere inwoner en raakte spoedig op zijn gemak. Voordat ze de eerste fles rosé soldaat hadden gemaakt, kwam Do ter zake. Ze was niet eenkennig en had blijkbaar maar één doel voor ogen. Tom bespringen. Tom vergat alle misère van de dag en belandde op een kingsize bed waar Do haar hele hebben en houden in de strijd wierp. Tom, toch lang niet onbekwaam of ongeroutineerd in allerhande bedavonturen en seksuele escapades, werd toch enigszins overrompeld door de nogal initiatiefrijke Do. Ze bedreef de liefde alsof het haar laatste keer zou zijn. Toen ze blijkbaar haar quotum klaarkomen had bereikt, was het echter ook onmiddellijk voorbij. Bij Do”s gratie mocht Tom zijn glaasje rosé legen, maar toen werd hij ook min of meer weggekeken. Een koekje van eigen deeg, dacht hij, toen hij bevredigd de trap opliep. Maar wel een lekker koekje.
“Bedankt”, had Do hem toegevoegd toen hij haar flat verliet, “misschien tot kijk”. Gelukkig, geen vrouw met bindingsaspiraties. Het was wel een merkwaardige type. Elk gesprek over haarzelf, haar leven of werk en haar relaties had ze consequent bruut afgekapt. Ook vroeg ze niet naar de gebeurtenissen in zijn flat. Tom had het idee dat deze flat niet slechts door Do werd bewoond, maar hij kon er niet de vinger opleggen, waarom hij dat dacht.

Shit. Zijn voordeur stond open. Wagenwijd. Hij wist wel heel zeker dat hij deze gesloten had, toen hij zo-even met Do was meegegaan. Zijn adem stokte en hij bleef doodstil staan. Hij luisterde aandachtig, maar hoorde echt niets. Het was doodstil, in zijn flat en in het hele trappenhuis. Het was inmiddels ver na middernacht. Men sliep. Na minuten online casino wachten, die uren leken, liep Tom op zijn tenen de flat in. Gelukkig liet hij altijd, ook al ging hij ‘s avond weg, alle lichten branden. Niemand, helemaal niemand. De flat was leeg. Weer zo”n raadsel dat hem niet aanstond. Tom controleerde alle vertrekken, keek zelfs op het balkon en onder zijn bed, maar niets. Hij besloot tot een laatste borrel, tegen de schrik. Hij opende de doelkast om de jenever te pakken en kreeg wederom een schok te verduren. Aan het etiket van de fles Bokma kleefde een gele post-it: Check je Hyves, stond er in een sierlijk, rond handschrift.

Binnen een mum van tijd zat Tom weer naar zijn scherm te turen. Er was inderdaad weer een poëtische mail van Everlasting Love:

onbereikbaar

jij dichtbij maar toch ver
ongenaakbaar
onaantastbaar
onvermurwbaar
vlakbij maar uit het oog
verlangen voelt
pijn aan mijn ziel
komt nooit meer terug
eenmalige liefde
voltooid verleden tijd
kans voorbij
spijt berouw verdriet
hoe druk ik het uit
vergevingsgezind
voortaan onbemind
wat nu te doen
wat gebeurd is is gebeurd
samen wil ik vooruit
er is geen samen meer
of toch een tweede keer
heelt de tijd deze wond
onbereikbaar
jij-mij?

el

Langzamerhand ervoer Tom, dat hij dit niet leuk meer vond. Sterker, dat hij er letterlijk pijn in z”n buik van kreeg. Na alles minutieus op slot te hebben gedaan, de voordeur op de grendel, nam hij nog een aantal kelkjes Bokma. Dat verdoofde zijn onrust wat. Wat wazig staarde hij naar de tekst op het scherm. Overmoedig door de alcohol besloot hij toch maar een mail terug te sturen.

Wil jij mij? Ik jou niet. Laat me met rust. Want anders…
T.

Zeer onrustig viel Tom in slaap, een tikkeltje bevreesd voor de dag van morgen.
De vrouw die zich in plaats van het in haar eigen optiek wat boerse Alie met het fraaie Alter Ego Everlasting Love had omgedoopt, staarde peinzend naar het in jenever gedrenkte, overmoedige antwoord, dat Tom gisternacht had gemaild. Ze grinnikte kort in zichzelf. Het mocht wat. “Want anders…” Puh.
“Wat nou, jij lafbek, wat wilde je tegen mij doen?” Het laatste had ze hardop in zichzelf gemompeld, een manco dat wel vaker bij haar opspeelde. Op haar Spartaans ingerichte, gehuurde zolderkamertje was het enige wat van meer dan modale waarde leek, de laptop die voor haar op een gammel, houten bureautje stond te blinkeren op haar Hyves-site. Het kamertje bevatte voorts een oncomfortabele stoel waarop ze nu zat, een bed, formaat twijfelaar, annex een nachtkastje en een kledingkast die zo oud toonde, dat hij vast dateerde uit de tijd voordat Ikea deze branche monopoliseerde. Er hing een infantiel kinderlampje, dat het in elk geval deed en er was een klein raampje, dat een blik op de hemel wierp. Vele studenten hadden dit kamertje al voor haar bewoond.

Onwillekeurig dacht ze terug aan haar studententijd, twee decennia geleden. Het leken wel twee eeuwen geleden, dacht ze schamper. Toen had ze deze kerel ontmoet, hem gezien, ontmoet, aanbeden en in stilte verafgood. Een onbereikbare grootheid. Maar ja,voor wie niet van haar kakkineuze sociëteit? Sterker; welke vrouw kende aan het einde van de tachtiger jaren in het Leidse studentenwereldje Tom Poes nou niet. Hoe hij aan deze bijnaam kwam, behoefde geen betoog. Hij studeerde weliswaar ook wel eens wat Rechten, naar verluidt, maar het meeste bestudeerde hij de vrouwelijke anatomie in haar al haar bekoorlijkheden. Van top tot teen. Ze zag de beelden terug op haar netvlies en onderging het verleden alsof het zonet gebeurd was. Het kwam ook geregeld terug in haar dromen, eigenlijk in haar ergste nachtmerries. De vernedering, die desillusie, het einde van haar dromen.
“Kut, klootzak van een Tom”, zei ze zomaar uit het niets, dwars door de lege zolderkamer. Hoe heet dat syndroom ook al weer, dacht ze cynisch.

Ze stond op om een sigaret uit het pakje Players, dat op het nachtkastje naast haar Samsung mobieltje lag, te pakken. Ze stak hem op en rookte driftig met nerveuze halen. Ze maakte sowieso een geagiteerde indruk. Hoe had ooit een ex-vriendje haar ook al weer getypeerd? Een manisch depressieve hysterica, die als een ongeleid projectiel door het leven ging. Dat waren zijn weinig vleiende afscheidswoorden geweest. Ze had al jaren geen geluk met mannen, eigenlijk nooit, als ze het eerlijk bekeek. Hoe kwam dat toch, vroeg ze zich wel eens af in een contemplatieve bui. Ze was geen excessieve schoonheid, maar ach, toch ook wel weer een frisse verschijning van het leuke buurmeisje. Frisse blik, kastanjebruine lokken, sproetjes, cupje C, dat had wel eens onsje meer mogen zijn, een lekkere kont, was haar ooit gezegd en redelijk slanke benen. Zelfs nu, onlangs de veertig bereikt, was ze er nog best content over. Ze drukte haar peuk nijdig uit, klikte internet uit en opende een Word-document. Haar wraak was nakend, ze wist het, maar hoe precies? Ze moest zich eerst maar weer eens tot de heer Tom Poes richten.

hoop
doet leven?
of beëindigt juist?
uitgestelde teleurstelling
ijdele verlakkerij
hoop op jou
vervlogen verlangen
voorbij verleden
hoop allang gestorven
in de kiem gesmoord
hoop deed leven
maakt nu stuk
ik hoop niet meer
hoop jij nu maar
op vredig einde
op vreedzaam slot
hoop geloof liefde
geloof niet meer
noch in liefde
noch in hoop

el

Alie overlas haar boodschap en was tevreden. Ze nam aan dat Tom de boodschap goed zou begrijpen. Haar hoop op een gelukkige, romantische status quo tussen hen beiden was al lang her vervlogen. Eigenlijk meteen al, bij hun eerste en enige lijfelijke confrontatie. Ze herinnerde zich de vernedering als de dag van toen. Ze knipte en plakte haar poëtische statement in een pb en mailde het naar de site van Tom. Toen ze onlangs deze site vond, had ze zeker vijf minuten hardop zitten razen en tieren. Die klootzak had zijn adres www.tom_donjuan.hyves.nl genoemd. Die megalomane, hooghartige, over het paard getilde überlul. Een pilletje oxazepam had haar uiteindelijk chemisch tot rust gebracht.

Twee weken geleden had ze hem ineens gezien. Zomaar, uit het niets in een kroeg hier in Voorburg. Zij samen met haar dinnie Jill, haar beste vriendin met wie ze alles deelde als het moest, waren een avondje op het prosecco-dieet, zoals ze dat noemden. Een hele avond aan deze mousserende witte wijn maakte antidepressiva en een psycholoog overbodig. Al je zorgen vervlogen. Ze had hem onmiddellijk herkend, ondanks de overmatige inname van de Italiaanse prik. Die grijns, onmiskenbaar. Dat was Tom, Tom Poes, haar vleesgeworden obsessie uit haar studentikoze episode. De Leidse ladykiller. De hoofdrolspeler van menig natte droom. Ze was in de kroeg niet meer tot zichzelf gekomen die avond. Letterlijk geveld door de prosecco belandde ze op dronken, rubberen benen bij Jill, stortte half bewusteloos in bed, brabbelde een halfdronken excuus en viel als een blok in een alcoholische, onrustige, roesachtige slaap.

Natuurlijk droomde ze weer over hem Die droom, haar nachtmerrie. Tom had een soort los-vaste relatie met haar toenmalige vriendin en collega studente Pedagogie Ilse. Na één of ander feest op een vage, foute, linkse sociëteit in de Leidse binnenstad waren ze gedrieën bij Ilse beland, allemaal flink onder invloed van de overdadige, obligate bierconsumptie welke een goed student betaamde in te nemen. Ilse was zover heen, dat ze prompt als een blok in slaap viel. Alie en Tom namen er nog eentje.
“Lekker is dat, nu is er niets te neuken”, had Tom wat verongelijkt gemompeld. Dat had Alie geraakt. En hoe! Al haar opgekropte afgunst en jaloezie en verdrongen geilheid kwamen er ineens uit. Hoe geremd ze in die tijd ook nog was, plots was er de amoureuze daadkracht en een seksuele lokroep. Ze zou hem… In de badkamer sjorde ze haar spijkerbroek uit en gooide haar shirt uit en liep zo blootsvoets in slip en behaatje de kamer weer in. Ze vleide zich spontaan en liefdevol tegen Tom aan, die in een vale, grijze zitzak wat wazig in zijn bier staarde.
“Je hebt mij toch ook nog”, zei ze wat hees, hem onderwijl trachtend op de mond te kussen. Abrupt stond Tom op, met één klap blijkbaar de heldere staat van broodnuchter te hebben bereikt. Vol afschuw keek hij haar aan. Ze kon wel door de grond zakken.
“Jij? Dan maar een nachtje doe-het-zelven.” Hoofdschuddend verliet Tom de kamer, haar gedesillusioneerd achterlatend. De volgende morgen vertelde ze Ilse niets van het voorval en gedurende haar hele studententijd vermeed ze Tom als een besmettelijke ziekte. De haat was gezaaid. Deze episode was de rode draad in haar nachtmerries geworden.

Het was een koud kunstje om de dag erna in de kroeg te achterhalen, dat Tom er een habitué was, dat hij hier in Voorburg woonde en waar dat precies was. Ze huurde deze flat, vlakbij haar vriendin onder het mom dat ze hier werk zocht en stalkte Tom. Ze zon op wraak, de ultieme revanche op de ergste vernedering ooit. Deze was in al die tijd tot een buitenproportionele frustratie uitgegroeid. De tijd heelde blikbaar niet altijd alle wonden.

Alie keek op haar horloge en had plotseling haast. Ze had een afspraak met een interessante vrouw die ze laatst opgepikt had in een wat dubieuze nachtclub in Den Haag. Het was nog net geen parenclub, maar het had er wel alle schijn van. Ze tutte zich op, gooide mobiel, sigaretten en wat andere noodzakelijke attributen in haar tasje en reed dwars door Voorburg naar een appartementencomplex. Een straatje verder zette ze haar Ka neer, veiligheidshalve, en ze liep terug naar de juiste ingang. Ze belde beneden bij de portiekdeur aan en wierp onwillekeurig een blik naar boven. Zou hij? De buitendeur ging open, ze liep door de hal naar een huisdeur die bijna onmiddellijk openging. De blonde stoot deed open, haar mysterieuze lach was weer betoverend. Ze stapte de drempel over, sloeg de deur met haar voet dicht en kuste de vrouw onmiddellijk vol op haar mond. Zo bleven ze even staan, terwijl hun beider tongen en handen een eigen leven leidden. Eindelijk kwamen de gulzige monden los van elkaar.
Alie hijgde licht: “Vandaag Do, vandaag is de dag van vergelding,” Do knikte slechts en troonde haar voorzichtig mee richting haar slaapkamer. Zij had vooralsnog een andere prioriteit.

Niets wetend van de heftige vrijpartij tussen Do en Alie, zat Tom twee verdiepingen hoger achter zijn laptop. Hij had Hyves continu openstaan, gespitst op elke vorm van interactie met wie dan ook, maar heimelijk wachtend op een teken van leven van de mysterieuze Everlasting Love. De laatste mail, waarin het wat hem betreft in haar kromme taal gestelde stukje Hoop, had hem in meerdere mate verontrust. In feite waren de toon en de inhoud beide bedreigend. Hij overwoog weer een aangifte, maar besloot er nog maar een dag mee te wachten. Zuchtend overlas hij het op zijn gemak, ondertussen Gauloises Blondes kettingrokend. Deze vrijdag ook maar weer een avondje thuisblijven. Eigenlijk was Everlasting Love tamelijk expliciet. Tom vond het een abominabel stukje modernistische emo-shit, maar kon toch niet om de duidelijke boodschap heen. Hij bleef thuis. Hm, bedacht hij, geen seks op vrijdag, dat kon toch niet. Help. Tegen zijn gewoonte in iemand hier opnieuw noden, dan maar?

De dames in flat nummer 69 hadden zich onledig met elkaar gehouden. Do uit overtuiging. Ze was al sinds jaar en dag niet alleen fanatiek nymfomane, maar ook van haar eigen sekse was ze niet erg vies. Toen ze onlangs Alie in Amsterdam opgepikt had, was haar dat goed bevallen. Het leek wel alsof zij erg schuchter en onbedreven was en dat wond haar zeer op. Beter dan zo”n beroepspot die uit volle overtuiging wars was van alles wat mannelijk was. Zulke types meed ze liever. Alie uit berekening. Haar belangstelling in vrouwen was vooral een praktische. Ze was niet behept met enig moreel bezwaar en had de ervaringen al mondjesmaat opgedaan in haar studententijd. Deze vrouw was vooral logistiek een interessante date, had ze voorheen ontdekt. Het moet gezegd dat ze er nog wel van genoot ook. Langer genot voor echt allebei en geen vent die snurkend in slaap viel als hij klaar was. Een verademing. Beide dames zaten tevreden te roken in Do”s bed, toen de interne huistelefoon ging. Do liep als een moderne Eva de hal in, slechts gehuld in de rook van haar sigaret.

Tom dacht opeens aan Muis, zijn dode kat die nog steeds op het balkon lag. De glazenmaker moest hij ook nog bellen, bedacht Tom, toen hij de balkondeur opende om de vuilniszak met het kadaver op te pakken. Hij besloot het nog een nacht in de berging te leggen. Als hij aangifte zou gaan doen, had hij ten minste een tastbaar bewijsstuk. Beneden, uit zijn berging komend, viel zijn blik op de knopjes van het adresbord in de hal. Nummer 69, zou hij bij Dominique trachten zijn heil voor de vrijdagnacht te vinden? Een veilige wip, vlakbij huis. De vorige keer was hem goed bevallen, en ach, dan maar eens twee avonden achtereen dezelfde. Dat was ook weer eens wat anders. En het moet gezegd, ze was gezegend met een meer dan lekker lijf en zeer specifieke vaardigheden. Het voelde nog goed. Tom belde bij haar aan.
“Hallo”, klonk haar hese stem, waar Manuela Kemp nog een puntje aan kon zuigen.
“Hé, met Tom, ik loop hier toevallig langs, zin om vanavond een drankje en zo te doen?” Het ging hem vooral om en zo, maar dat zou ze wel snappen.
“Ik heb visite…” Het bleef even stil. Tom wilde haast teleurgesteld reageren, maar Do vervolgde: “Kom maar bij mij, dat vindt mijn vriendin best oké. Ze is leuk hoor. Goed?” Toms eerste reflex was om nee te zeggen, maar iets weerhield hem. De manier waarop ze over haar vriendin sprak, wellicht?
“Je ziet me verschijnen, ik ben er klaar voor. Hoi!” Hij kon het toch weer niet laten om op z”n eigen dubbelzinnige wijze haar op zijn eigen seksuele behoeften te attenderen. Tom grinnikte. Hij werd weer een beetje zichzelf. De ongelikte, geile beer.

“s Avonds belde Tom aan, geheel fris van geest. Niet lastiggevallen, taal noch teken op Hyves, geheel onbevreesd. Do deed open en zag er weer verrukkelijk uit. Een openlijke provocatie om stante pede te bespringen. Ze weerhield hem van onmiddellijke actie en duwde hem richting de kamer.
“Dit is Alie, mijn vriendin.” Hij gaf haar keurig een hand en keurde haar in een langzame oogopslag. Frisse meid, te kleine voorgevel, maar lange benen en waarschijnlijk een lekker kontje. Dat kon ook wel wat hebben, wist Tom. Alie was even bang dat hij haar herkende, maar al gauw had ze door, dat ze een vergelijkend warenonderzoek onderging. Ondanks dat, glimlachte ze verleidelijk. Na het vrijen van vanmiddag hadden beide vrouwen hun uiterlijk weer tiptop in orde gemaakt. Haar gewoonlijke zwaar neurotische gedrag kon ze prima onderdrukken als ze dat wilde.

Het gesprek ging over koetjes en kalfes. Vrouwenprogramma”s, Net 5, Clooney, Gooise Vrouwen. Het trio rookte fiks en de flessen Rosé verwenen in het niets. Tom werd wat ongedurig. “t Was gezellig, maar hij kwam toch voor de seks. Toen Do even naar het toilet ging om zogezegd wat Frans edel vocht te lozen, greep hij z”n kans. Hij legde z”n hand hoog op Alies bovenbeen en schoof als bij toeval met zijn vingers onder de zoom van de korte rok. Alie weerde hem niet af, integendeel, haar hand gleed over zijn borst naar beneden, recht op het doel af. Beiden keken tegelijkertijd naar de kamerdeur, alsof ze avances makende pubers in het huis van hun ouders waren.
Tom zei: “Kom zo naar mijn flat, nummer 75.” Ze knikte gedwee en grijnsde inwendig. Op dat moment kwam Do de kamer weer binnen. Ze keek hen wat vorsend aan, maar zei echter niets en haalde uit de keuken een verse fles.
“Ik niet meer hoor”, zei Tom, ik heb genoeg, anders ga ik vreemd praten.” Hij trok z”n befaamde grimas, stak een laatste sigaretje op en geeuwde demonstratief. Beide vrouwen keken elkaar veelbetekenend aan. Dat wordt slechts vrouwenseks, zag je Do denken. Jammer. Alie dacht heel wat anders. Tom drukte z”n peuk uit, stond op, kuste beide vrouwen vormelijk op hun wangen .
“Slaap ze meisjes, bedankt, het was gezellig, ik red me zelf wel weer vannacht.” Hij slaagde er nog in daarbij wat treurig te kijken. Met een klap deed hij de deur dicht en had hij het pand verlaten.

Thuisgekomen zetten hij een cd op van Live, dat neukte altijd zo fijn, deed wat sfeerlicht aan in z”n slaapkamer, friste zich op in de badkamer en ontkleedde zichzelf. Gehuld in zijn badjas lag hij op zijn bed naar het plafond te staren. Wat hij zag beviel hem: zijn spiegelbeeld. Hij had al lang profijt van deze gadget, bedacht hij tevreden. Hij mijmerde over het strakke kontje dat hij zo in handen zou hebben en dommelde in slaap.

Met een smoesje over buikpijnen, aankomende maandelijkse ellende, misselijkheid en wat al dies meer zij, kwam Alie bij Do weg. In plaats van het portiek te verlaten naar haar Ka, ging ze de trap op, richting Toms flat. Ze klopte zacht aan. Niets. Ze belde,. Wederom niets. Met de loper, die ze had laten maken aan de hand van de reservesleutel van Do”s flat, maakte ze de voordeur zachtjes open en liep naar de slaapkamer. Ze wist de weg immers. Daar lag hij, ogenschijnlijk te slapen. Tom Poes, womanizer in ruste. Z”n badjas was open gegleden, wat een weidse aanblik op zijn verschrompelde geslacht gaf.
“Slappe lul”. Onwillekeurig had ze dit voor zich uit gemompeld. Tom schrok er wakker van.
“Eindelijk daar ben je?”. Hij ging overeind zitten en wilde haar in zijn armen nemen. Alie weerde hem af en zei: “Wacht, ik kleed me eerst voor je uit.” En voor het bed staande, ontkleedde ze zich op een bevallige wijze tot op haar string, die weinig om het lijf had. Een bh was er niet. Niet zo nodig. Het moet gezegd, er zat plots weer leven in Tom. Hij wilde deze dame eens van die string ontdoen. Ze liep echter weg.
“Even naar de toliet.” En weg was ze. Daar lag hij dan. Ze kwam snel terug met twee glazen whisky, zo te zien. Hij wilde geen drank, hij wilde haar. Ze keek echter fanatiek streng.
“Eerst een Chivas Regal, dan neuken, ad fundum. Met één teug gooide ze het glas achterover. Tom deed maar hetzelfde, zette zijn glas weg en nam haar eindelijk in zijn armen. Zij handen schoven over haar rug naar haar geweldige billen. Met één vinger trok hij de string naar beneden. Ruw draaide Alie hem op zijn rug. Aha, ze wou nog bovenop ook. Hij keek omhoog in de spiegel en geduldig wachtte hij tot ze haar string geheel had verwijderd en op hem zou gaan zitten, maar er gebeurde niets meer. Hij werd ineens duizelig, het zweet brak hem uit en vlak boven zich zag hij niet één maar minstens twee Alies. Heel vaag. Zijn hart ging tekeer. Hij wilde opstaan, weg, maar hij voelde zich verlamd. Was dit dan toch te riskant? Uit de verte hoorde hij haar stem . Het drong heel moeizaam door, maar er daagde wel wat.

eindpunt
dit is je einde
tom poes is over
en uit
voltooid verleden
tijd is gekomen
om te gaan
jij zag me niet zitten
einde bestaan
“t was niet voor de poes
zij had niets gedaan
jouw vernedering
jouw eindpunt
everlasting love
nu voorgoed voorbij!

Alie zag Tom na haar driftig staccato uitgesproken poëtisch requiem langzaam wegzakken in een staat van bewusteloosheid. Zo”n roes van Rohypnol in de sterke drank werkte subliem. Ze fatsoeneerde zichzelf, wiste dat wat ze in huis aangeraakt had en verdween in de nacht. De overdosis drank en Rohypnol zouden ervoor zorgen dat Tom niet meer wakker werd. Beneden in het portiek aarzelde ze even bij de voordeur van Do. Het was een tof wijf dat haar goed had geholpen. Maar toch… Geen losse eindjes. Ze opende voor de tweede maal zachtjes een flatdeur en sloop naar binnen. Alle lichten waren gedoofd. Het stonk er naar sigarettenrook. De slaapkamer was echter leeg, de badkamer ook. Binnen enkele minuten was Alie er achter dat de flat geheel leeg was. Geen kip te bekennen. Ze snapte er niets van, maar begreep dat ze er onmiddellijk vandoor moest. Spoorslags verliet ze de woning en het portiek en beende naar haar Ford Ka toe.

Tom stond te kotsen boven zijn toilet. Hij rilde en zag beurtelings paars, groen en wit. Letterlijk zijn hele maaginhoud kwam eruit. Naast hem stond Do op zijn rug te beuken. Ze had hem letterlijk een vinger in zijn keel gestopt, net zo diep tot hij eindelijk begon te braken. Onmiddellijk nadat Alie de flat verlaten had, was zij om de hoek vandaan gekomen om te kijken wat de schade was. Zo erg hadden ze het eigenlijk van te voren niet verwacht. Dat ze zo gestoord zou zijn? Langzamerhand kwam Tom weer wat bij,
“Dat was op de nipper, lekkertje.” Hm, hij wordt weer de oude, dacht Do. Hij trok zijn badjas om zich heen, veegde uitgebreid zijn gezicht schoon en keek Do weer op zo”n manier aan, alsof hij haar binnen enige tellen nemen zou. Ze begreep deze man vaak niet, dacht ze weemoedig. Een verschrikkelijk klap klonk van buiten, aan de voorkant van de flat. Tom keek Do met zijn eigenste grijns aan. Hij bewoog zijn hoofd richting de kamer. Beiden liepen erheen en keken door het raam naar beneden. Een blauwe Ford Ka stond finaal omgekruld tegen een betonnen paal te roken. De voorkant zat faliekant in elkaar. Tegen de gebarsten voorruit zat een grote, donkerrode vlek.
“Ik denk dat de remleidingen kapot waren,” zei Tom cynisch.
“En de autogordel was versleten?” completeerde Do stellig.
“Was ze niet voor de poes?” vroeg hij retorisch.
“Bel jij 112? ” was haar net zo retorische repliek.
“Ik ga morgen een nieuwe poesje kopen.” Do knikte dociel. Zij was maar een vrouw.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eén reactie op “Niet voor de poes”

  1. Juliette:

    Ik verzoop in je verhaal..

Reageer hierop