mei 24

Terwijl het prille aprilzonnetje al een sprankje warmte afgaf, verliet Jeroen het portiek van zijn torenhoge flat in Meerzicht en liep naar zijn gepimpte, oude Subaru. Zijn trots en toeverlaat. Zijn substituut vriendin. Het was zeven uur en zondagmorgen. Er heerste louter stilte tussen de flats in. Daar waar het doordeweeks een hectische drukte van belang was, gecreëerd door gehaaste forenzen die allen met hun auto zo snel mogelijk Zoetermeer wilden verlaten om voor de gebruikelijk file in Den Haag te belanden, was het nu een oase van rust. Er stonden op de parkeerplaats slechts vele in het weekeinde werkloze auto”s.

Heerlijk, vond Jeroen het om op zondag te werken. Geen files, deze rust, binnen een half uur in het Bronovo ziekenhuis, waar zijn portiersdienst om half acht aanving, maar bovenal was het werken op zondag vele malen relaxter dan doordeweeks. Dat lag hem niet alleen aan de filevrije reis, maar ook aan de werkdruk in het ziekenhuis. Hij had veel meer tijd voor zichzelf. Op het gemak de kranten lezen, koffiedrinken, kletsen met deze of gene en leuke zustertjes spotten. Soms trof hij een nieuwe aan, vallend binnen zijn doelgroep, een PNO zoals men dat in zijn vriendengroep duidde, die hij dan terstond bestookte met een warm en overweldigend charmeoffensief.

Zijn opgefokte motor van zijn knalrode Subaru met goudkleurige velgen ronkte en brulde tussen de flats, toen Jeroen het parkeerterrein vlot verliet en de straat in reed op weg naar de uitvalsweg van Zoetermeer die naar de A12 leidde. Hij was vooralsnog alleen, dus vond hij een snelheid van honderd wel gerechtvaardigd. “s Zondags was hij nog nooit op een snelheidcontrole gestuit, dus hij waagde het er altijd op. Voorts vertrouwde hij op zijn illegale snelheidscontrole-apparatuur. Het had wat gekost, maar dan had je ook wat. De muziek van de nieuwste cd van U2 schalde uit de acht speakers, die aangestuurd door een booster in de achterbak, de wagen tot een rijdende decibellenbom maakten.

Jeroen, achter in de twintig, half lang zwart haar, baard van een paar dagen, oorbel, aantrekkelijke type, verder degelijk gehuld in zijn verplichte uniform was al tijden een enorme fan van Kluun. Een van de weinige boeken die hij ooit uitgelezen had, was de tranentrekker “Komt een vrouw bij de dokter”. Deze quasi literaire bestseller had hem ertoe aangezet om ook zo veel mogelijk vrouwen in zijn leven te scoren. Ooit, jaren terug, had hij een vaste relatie gehad, maar daar was hij gauw klaar mee. Zijn vrienden, het café, zijn auto en al die andere beschikbare vrouwtjes kon hij toch niet negeren? Zo was hij een voortdurend speurende, promiscue jager op zoek naar een appetijtelijke prooi.

Op de rijksweg heerste er ook onwerkelijke, serene rust. Daar waar doordeweeks je een rokende file, lange rijen stilstaande rijen auto”s aantrof, was er nu sprake van onafzienbaar, uitgestrekt asfalt. Een lust voor Jeroens oog. Hij trapte het gaspedaal flink in en hield de teller op hondervijftig; dat durfde hij wel aan. Tot Nootdorp passeerde hij een enkele trage zondagssukkelaar, die zich wel aan de snelheidlimiet hield. Plots doemde er in zijn achteruitkijkspiegel een zwarte auto op die zijn felle grote licht van die moderne xenonlampen continu aan had staan. Haastig week Jeroen een baan uit en keek opzij, benieuwd wat dat voor een vent was.

De coureur bleek echter een vrouw te zijn. En wat voor een. Een blonde vrouw in een glimmend zwarte Audi TT kwam naast hem rijden, hield in en passeerde hem niet en beide auto”s naderden zo de Utrechtse baan. Hij schatte haar op veertig, knap, felrode lippen. Spottend keek ze hem aan, alsof ze zeggen wilde, dat hij hier de loser was. Hij spotte in de gauwigheid een gastvrij decolleté, dat ruim bedeeld en schaars verhuld was. Jeroen voelde zijn broek al wat te krap worden en bedacht koortsachtig een plan. Hij hield erg van het type milf, als afwisseling van al die jonge, verplegende huppelkutjes in het ziekenhuis. Onverwacht maakte de vrouw een korte hoofdbeweging en spoot weg. Jeroen racete automatisch achter haar aan.

Hij achterhaalde haar vlak voor het einde van de rijksweg. Hij hoopte van ganser harte dat de trajectcontrole die ogenschijnlijk wel in werking was, inderdaad op zondag niet operationeel was. Zo luidde de opinie, althans. Zijn lust was echter weer eens groter dan zijn ratio. Op de laatste straten die naar het ziekenhuis leidden, nam de blonde snelheidsduivelin opeens zo”n risico, door over de strook voor linksaf een voor het rode verkeerslicht wachtende stadsbus te passeren, dat Jeroen even moest passen. Achter de luid claxonerende bus stopte hij z”n ordinaire bolide. Teleurgesteld, maar berustend. Er waren grenzen qua risico”s; hij kwam graag op dgfev online casino eigen kracht in Bronovo.

Toen het licht op groen sprong, passeerde hij wel met gezwinde spoed de bus in de hoop nog een glimp op te vallen van zijn tartende blonde, geëvolueerde pitspoes. Het enige wat hij zag was een uitgestorven laan, met geparkeerde auto”s, verzonken in de nog immer vroege zondagsrust. Haar ontwaarde hij echt niet meer. Het speet hem. Zijn gegroeide opwinding door de pikante milf en de race was nog niet geheel weggeëbd, voelde hij in zijn altijd hunkerende kruis. Nu maar hopen, dat hij vandaag een chick kon scoren, daar was hij casino online nodig aan toe. Zondag was bij uitstek de beste dag om aan zijn doorlopende acquisitie te doen. Hij veegde onwillekeurig zijn gegelde haren in de meest nonchalante coupe.

Hij was er. Snelle tijd, zag hij op zijn kekke, grote polshorloge. Voorzichtig reed hij het onderdek van de parkeergarage voor het ziekenhuis in. Hij was altijd bang het koetswerk van zijn auto te beschadigen. Hij reed zo ver mogelijk door, opdat hij slechts een korte wandelroute naar de ingang had. Toen stond zijn hart stil. Daar, op de laatste parkeerrij stond die Audi TT. Met haar ernaast. Ze was fraaier dan hij had al dacht. Stiletto”s, kort gerokt, een bloesje met inderdaad geen overdaad aan knoopjes. Een lange vrouw, goed geproportioneerd, zijn idee van heel lekker. Ze rookte een sigaret, geleund tegen haar wagen en lachte spottend.

Jeroen parkeerde snel stapte uit en bleef aarzelend staan. Wat nu? Ze wenkte hem met een roodgelakte nagel. Terwijl Jeroen naar haar toe liep, zag hij op haar voorruit een esculaapteken. Was ze een arts? Hij kende haar echt niet. Trouwens, een arts was nog nooit zijn sekspartner geweest. Dat achtte hij te hoog gegrepen. Maar voor alles was een eerste keer. Toen hij voor haar stond, was hij, de vlotte versierder, even zonder tekst. Dokter scheurijzer nam het initiatief. Achteloos wierp ze haar peuk weg, doofde hem met haar hooggehakte voet, pakte Jeroen bij zijn schouders en kuste hem op de minst decent denkbare wijze. Ze proefde naar rook, tandpasta en iets onbestemds.

Het was geen bedeesd typetje. Hij voelde haar borsten zwaar tegen zich drukken. Terwijl hij zijn handen richting deze verlokking manoeuvreerde, stak zij een hand onder zijn overhemd, terwijl haar andere hand vrijmoedig zijn kruis betaste. Het was niet moeilijk om het gewenste object te lokaliseren. Jeroen vond dit alles een vrijbrief om haar borsten in handen te nemen. Ze kreunde zacht en Jeroen voelde dat ze niet al te lang zo doortastend te werk moest gaan. De stilte en verlatenheid van de betonnen omgeving was een bijzondere tegenstelling tot het geile duo. Jeroen dacht net aan een logistieke oplossing voor de echte daad, toen hij plots werd losgelaten en wat weggeduwd.

De onbekende deed haar portier open en bukte diep om op de passagiersstoel haar tasje te pakken. Jeroen had nu vol zicht op haar billen die waren voorzien van een minuscule string. Jeroen groeide bij de gedachte dat deze weergaloze vrouw nu met een voorbehoedmiddel op de proppen zou komen. Maar hoe en waar? Hij keek eens om zich heen. Deze Audi leek hem erg klein voor vleselijke gemeenschap. Zijn auto wellicht?
“Bij jou of bij mij”, grapte hij, haar weer aankijkend. Voor er antwoord was, had ze hem al weer krachtig omhelsd. Haar linkerhand omvatte zijn nek, terwijl ze zijn lippen sensueel likte. Lekker. Wat had ze nu gepakt eigenlijk, flitste het door zijn hoofd. Maar de lust verdoofde zijn hersens. Haar rechterhand naderde zijn kruis weer. Hij was er klaar voor.

Plots schoot een stekende pijn door zijn romp. Een vlijmscherpe operatiescalpel doorboorde zijn hart op anatomisch verantwoorde wijze. Langzaam zakte hij in elkaar tegen de oude Skoda ernaast, terwijl z”n handen naar zijn borst graaiden. De blondine hurkte en veegde het moordwapen schoon aan de broek van Jeroen. Bedachtzaam deed ze het mes in haar tasje, raapte haar peuk op en deed deze in de asbak, stapte in haar Duitse koetswerk en reed langzaam weg. Ze keurde haar slachtoffer geen blik meer waardig. Terwijl ze haar kleding wat provisorisch schikte en haar lippen stiftte, toog ze met een bedaagd gangetje de residentiestad uit.

Nooit langer dan een dag in een stad of regio opereren. Dat was al lang haar adagium in haar private mannenjacht. Wat waren ze toch simpel van geest, dacht ze cynisch. Ze denken allemaal met hun lul. Een vrouw zou zoiets echt nooit overkomen. Ze lachte sardonisch. Ze zette haar muziekinstallatie aan, schoof het volume omhoog en luisterde met intens genot naar haar all time favoriete nummer. Freddy Mercury, haar held, zong met zijn toenmalige rockband met volle overgave “Killer Queen. Ze genoot met volle teugen. Een aubade voor haarzelf, dacht ze vilein.

Reageer hierop