sep 09

Na vier jaar ontworstel ik me met grote moeite uit de grijpgrage klauwen van Hyves, een sociaal netwerk met asociale trekjes. Een vermeend vriendennetwerk, waar nochtans net zoveel roddel en achterklap, haat en liefde, verguizing en verachting en pesten en terroriseren voorkomen, als in het echte leven. Een ander onderschat gevolg is, dat men de wereld op Hyves als de echte gaat zien, terwijl men de familie, vrienden en collega’s van alledag vergeet en verwaarloost. Eveneens een asociale tendens.

 

Een oud-leerling noodde  me op een goede dag  voor Hyves en binnen een mum van tijd wemelde het van de leuke, waardevolle contacten met oud-leerlingen. Dat was en blijft leuk. Ik schreef altijd al columns en wat al dies niet meer zij, dus met enige schuchterheid en terughoudendheid plaatste ik ook wat op Hyves. Wat bleek? Ik werd gelezen, ik kreeg commentaar, ik wekte reacties op. Weliswaar positieve en negatieve, maar dat was ik al lang gewoon. Dus schreef en postte ik een stroom aan fictie, columns, poëzie, dialogen. Zin en onzin. Goed en slecht. Leuk en flauw. Pretentieus en pretentieloos.

De negatieve effecten echter werkten soms ook door. De notoire domoren die stukken lazen en ze niet begrepen of mis-interpreteerden hadden vaak de grootste mond. Een teneur waaraan het hele internet overigens lijdt. Jaloezie leidde soms tot samenspanning, samenzwering en groepsterreur. Steeds meer en meer moest ik erop letten, hoe, wat en op wie ik reageerde, want de korte lontjes waren altijd op hun qui vive. Doe er dan zo’n emoticon bij, raadde iemand me ooit aan. Ik vertikte en vertik het, leer maar begrijpend lezen. Herken een stijlfiguur, abstraheer de context.

Helaas verdwijnen er steeds meer en meer goede schrijvers van Hyves. Wat rest zijn er veel (niet allen) uit de categorie lief en leed, Libelle en Margriet, dat genre. Erg zijn ook de mannen die vrouwenblogjes schrijven. Van tenenkrommend allooi. Maar we leven in een vrij land. Er zijn er velen die de grootste pretenties hebben. Een boek is de idée We hebben ervoor gekozen om de meest gespeelde holland casino online spelenlen eruit te pikken. fixe dat hen gefascineerd, geobsedeerd en geparalyseerd doet uitzien naar de grote dag dat hun literaire aspiraties eindelijk gehonoreerd zullen worden. Ach, denk ik dan cynisch, leer eerst eens spellen en vind dan een marketeer die jou als product in de markt wil zetten. Ik ken mijn beperkingen.

Mijn block list op Hyves bevat ruim dertig medemensen, die boos op me werden, verdrietig door mij werden, mij uitmaakten voor rotte vis, mij omschreven als hooghartig, hautain hoogdravend en arrogant. Ze hadden vast gelijk in enige mate van gradatie, maar zij lazen me blijkbaar dus wel altijd. Dank daar voor. Het mooiste verwijt dat mij ooit trof, was dat ik het hele woordenboek uit mijn hoofd had geleerd. Helaas, deze scabreuze aantijging kon ik toch niet beamen. Ik heb wel enig onderwijs genoten.

Toch koester ik ook mensen die ik hier heb ontmoet en met wie ik contact zal blijven houden. Hetzij in het echte leven; hetzij op de andere sociale netwerken. Ik zou jullie niet graag missen. Terwijl ik zo-even enthousiast een rij namen typte, delete  ik ze nu net zo snel. Ik ben bang dat ik er ook maar eentje zou vergeten. Je weet zelf wel of ik jouw naam net intoetste. Deze rij is langer dan mijn block list, dat weet ik heel zeker. Dus lief overschaduwt leed, in kwantitatieve, maar zeker ook in kwalitatieve zin.

Mijn oud-leerlingen behoud ik hopelijk op mijn site. Belangstellenden blijven natuurlijk ook welkom. Iedereen kan mij vinden op mijn eigen website. Ik mag dan een afschuwelijke betweter en een megalomane ijdeltuit zijn, ik verkondig mijn waarheid en mijn perceptie te allen tijde open en bloot onder mijn eigen naam. Ik sta er ook achter en loop er niet voor weg. Dit in tegenstelling tot de lieden die maar niet eraf kunnen komen om zich te blijven verschuilen achter een gefakete naam, profiel en plaatje.

Soms vraag ik me dan in alle gemoede af, is dat echt vanwege sociale motieven, of weten ze, dat ze gebrekkig schrijven of spellen, of zijn ze bevreesd voor kritiek, commentaar of repliek? Ik weet het nog altijd niet. Voor mij is het dan ook nog steeds niet “zó herkenbaar”. Het leed dat Hyves heet was eigenlijk best leuk. Ik koester met liefde de mooie herinneringen en een aantal nieuwe vrienden.

56 reacties op “Het leed dat Hyves heet”

  1. Eric:

    Ik betrap mezelf er iedere keer weer op als ik wordt verleid door een titel van een van je verhalen dat ik er meerdere achter elkaar lees. Stiekem want eigenlijk wil ik natuurlijk helemaal niet dat jij weet dat ik je schrijfwerk waardeer! 😉

  2. Dansé:

    Weet je Simon, Hyves is een weerspiegeling van onze samenleving alleen virtueel. Ik hoef niets meer aan je blog toe te voegen want alles is al gezegd.

    D. (zowel op Hyves als op FB te vinden ….)

  3. Julie-Ann:

    vaker dan eens het ‘leed’ ontvlucht, maar voor jou zal ik nooit op de vlucht hoeven slaan S.

  4. Arinka Linders:

    Maar volgens mij kun je toch ook niet wegblijven Meneer Stommel…

  5. Juliette:

    nogmaals, ik ben blij dat ik me heb ingeschreven op jouw web-site. Want inderdaad, ik mis je ook al is het dan op dat ‘leed’ wat hyves heet.

  6. Sandra de Koning - vd Pol:

    Hoe herkenbaar je verhaal, inmiddels heb ik
    mijn Hyves al enige tijd geleden in laten slapen.
    Maar toch mis ik soms het knus & kneuterige.
    Fijn dat ik jou nog kan lezen in ieder geval,
    dat doe ik nog altijd graag. Waar dan ook.

    Liefs San

Reageer hierop