okt 28

Vorige week werd mijn vader tachtig. Hij wist het zelf niet. Van de laatste acht jaren van zijn leven weet ik niet, wat hij al dan niet besefte. Ik hoop  van harte, dat zijn weten niet het equivalent was van zich realiseren.  Dat wens ik niemand  toe.

Het was in de jaren zeventig dat menig zondag in huize Trommel een identiek verloop had. Er werd ter kerke gedaan, gevolgd door koffiedrinken  met een jodenkoek, een stukje sneeuwster of een stukje onversneden huisvlijt: een plakje cake. Op de Phillips platenspeler draaide de elpee van Thijs van Leer: Introspection. Mijn vader trok deze toenmalige populaire muzak nog net. Liesbeth List en Ramses Shaffy waren de enige moderne muzikanten waar hij warm voor liep.

Na de koffie brak de tijd van alcohol aan. Rode wijn, droge Sandeman sherry of witte vermouth van Martini. Alles met mate en gelardeerd met Melba toastjes, die besmeerd waren met Boursin, Paturain, peper Rambol of paté met een toefje Zaanse mayonaise uit een gele tube. Na deze uitspattingen viel hij in slaap.

Terwijl ik op mijn eigen kamer boven naar de voetbalverslagen bij Langs de lijn luisterde, heerste er in de huiskamer een serene rust. Immers, er werd een middagdutje beleden. Deze rust was heilig. Richting het avondeten kreeg je een kopje zelfbereide  groentesoep, het restant van zaterdag. Dan aten we doorgaans soep met brood.

Wanneer mijn vader kookte waren de karbonaadjes of de sukadelapjes zout. Heel zout! Het hoogtepunt in zijn ogen was de door hem zelf gekookte griesmeelpudding van dokter Oetker. Ik griezelde van de vellen en klonten, die onlosmakelijk aan dit product verbonden zaten.

Als het kijken naar Floris en Studio Sport in het gedrang dreigde te geraken, wist mijn vader altijd met een langdurige Bijbellezing  op de proppen te komen. Ik popelde van ongeduld en kon niet wachten tot het laatste amen had geklonken. Met ijzige kalmte en sardonisch genoegen wist hij mijn geduld te tarten.

De zondagen waren toentertijd niet mijn hoogtepunten in mijn wankelmoedige puberbestaan. Achteraf echter kijk ik er met soort vreemd gevoel van genoegen op terug. Deze invulling van de dag des Heren oprecht missen, gaat wat ver en neigt naar vals sentiment.

Vorige week overleed mijn vader, twee dagen na zijn verjaardag. Wanneer hij nog wel enig besef bezat, zal hij vast en zeker opgelucht geweest zijn. Ik miste hem al acht jaar. Non-verbale communicatie was niet bepaald onze wijze van communiceren. Het is goed zo. Hij is vast nu bij mijn moeder in hun hemel.

© Simon Trommel

9 reacties op “Gemis”

  1. Anita Veschoor:

    Gecondoleerd en heel veel sterkte. Alhoewel je je vader al 8 jaar hebt moeten missen zal het toch moeilijk zijn om hem nu lijfelijk te moeten missen.

    Groetjes Anita

  2. Linda de Jong:

    ”Achteraf echter kijk ik er met soort vreemd gevoel van genoegen op terug”, ja, dat zou je toen niet hebben gedacht, dat is herkenbare nostalgie Siem.

    Sommige dingen zou je de ander willen besparen, Mooi hoe je het hier hebt neergezet.

    x

  3. Rogier Kuijpers:

    Beste Simon

    Gecondoleerd met het verlies van je vader.
    Hou vooral vanuit het verleden niet alle dingen in gedachten, die je met hem hebt beleefd. Uiteindelijk heeft je dat toch gedeeltelijk gevormd tot de man die je bent geworden. En waar ik terugdenkend aan de periode dat ik je als docent heb meegemaakt nog met plezier aan terugdenk.

    Tot slot wil ik je nog veel sterkte in de komende periode.

  4. Sandra de Koning - vd Pol:

    Gecondoleerd, ondanks het gemisgevoel
    zal het niet minder verdrietig zijn…

    Liefs San

  5. KarinFS:

    Gecondoleerd Simon, sterkte!

  6. betty hagendoorn:

    Mooi verwoord, herken dit gevoel en het gemis blijft.

  7. Frits van den Berg:

    Gecondoleerd Simon en sterkte met het verwerken van het definitieve gemis, al had je dat gevoel misschien al 8 jaar.

  8. Hans Trommel:

    Mooi en hoe herkenbaar, de ambivalentie rond de zondag.
    t was een mooie en waardige sessie de begrafenis in ieder geval.
    Denk met veel warmte terug aan de ontmoetingen in met name Dwingeloo , deze zijn absoluut bijzonder vormend geweest, bijna hervomend!

    Sterkte!

  9. jelou:

    Hoi Simon,

    Sterkte.
    Het doet me denken aan een stuk dat je ooit eerder over je vader schreef toen hij achteruit ging. Toch blijft het altijd apart dat de kleinoden opeens zo sterk boven komen en dan opeens geen kleinoden meer lijken te zijn.
    Op een of andere manier doet me dit denken aan het boek De Avonden.

    Dikke knuf X

Reageer hierop