jan 30

Het was op zo’n dag, dat het eigenlijk niet hoorde, een begrafenis. Terwijl Tom deze gedachte koesterde, sloeg hij de mensen om zich heen gade. Het zag zwart van de mensen. Opvallend veel mannen ook. Blijkbaar was zwart echter niet de voorgeschreven dracht, want vooral de vrouwen waren soms kleurrijk. ‘Vandaag is rood’, klonk het Tom onwillekeurig door de geest. Het was zonnig, al warm voor begin april. Zo slecht was dat gat in de ozonlaag toch ook weer niet. De vogels waren goed te horen in de bomen, die volop de stemmige begraafplaats omringden. Zeker nu het even stil was. Volstrekte stilte. Uniek, zo midden in de Randstad op deze droevige plek in een door Den Haag geannexeerde chique buurgemeente. Heerlijk voorjaarsweer, uitgelezen voor een terrasje, dacht Tom, even afgeleid van de ceremonie. Vrouwen spotten. Opwaaiende zomerjurken. Foei Tom. Houd je aandacht erbij. Sonja werd slechts achtenveertig. Te triest voor woorden.

Lees verder »

sep 20

Ze hadden een blind date. Geregeld door zo’n moderne datingsite, Lexa voor de wat oudere, beter opgeleide single. Beiden hadden een carrière in hun werkkring nagejaagd. Hij werkte zijn hele leven al bij een coöperatieve bank. Ooit begonnen als jong broekie, dat als groentje met een diploma van het HEAO wel wat wist, maar weinig kon. Inmiddels was hij dankzij interne cursussen, met de ellebogen werken, zich profileren en een adequaat netwerk opgeklommen tot directeur van een middelgroot filiaal in een gegoed dorpje in de Randstad. Mocht hij nog eens naar een groter filiaal willen, moest hij nog fiks netwerken. En, zo werd hem op een goede dag ingefluisterd op het hoofdkantoor, het zou ook erg meewerken als hij getrouwd zou zijn. Dat hoorde bij de functie. Eigenlijk was het sociaal wenselijk.

Lees verder »

dec 18

Nooit eerder was ik in zo’n kaal, kil hokje terechtgekomen, dat klaarblijkelijk dienst deed als wachtruimte. Ik was de enige patiënt. Dat zou gedurende het gehele jaar dat ik me kwam melden zo blijven. Nooit zag ik een lotgenoot met een eveneens gekneusd zielenleven. De flat van mijn behandelende professional had twee deuren. De linkerdeur was de ingang, de rechter de uitgang. De patiënt voor en na mij zag ik nooit of te nimmer. Uiterste discretie, zullen we maar zeggen. Lees verder »

okt 14

Ze was de personificatie van het selfmade meisje dat geen middel onbenut liet om zich op de maatschappelijke ladder omhoog te werken. Haar ouders, Amsterdamse middenstanders van eenvoudige komaf, hadden haar alles geschonken wat in hun beperkte vermogens lag om haar een kans te bieden, die hen nooit geboden was. Ze doorliep het respectabele Barlaeus gymnasium, want dom was ze niet. Toen echter ervoer ze al schrijnend, dat de materiële verlokkingen en geneugten des levens geld kostten. Veel geld. Ze studeerde een blauwe maandag Economie aan de VU, maar ze vond dat ze te veel luxe ontbeerde als een armzalige werkstudent. Ze belandde via via in de trendy modewereld, waar ze prima op haar plaats was. Lees verder »

sep 09

De onmiskenbare toerist trok de aandacht in de wachtkamer van het plaatselijke gezondheidscentrum in een klein dorpje op de Veluwe. De andere aanwezigen waren duidelijk autochtonen die elkaar kennelijk reeds lang kenden. Stemmen stagneerden, gesprekken staakten en ongegeneerde blikken werden er op de moeizaam naar binnen strompelende vreemdeling geworpen. Hij liep alsof hij zijn rug nooit meer zou kunnen krommen. Terwijl hij iets van een goedemorgen mompelde, ging hij zeer behoedzaam zitten. Op het randje van een feloranje, formica wachtkamerstoeltje nam hij met een pijnlijke grimas zijn directe omgeving op. Terwijl de onderlinge dorpsinteractie langzaam weer opstartte, zag hij dat er vier gangen waren, die elk naar zijn eigen specialisme leidde. De huisarts, de tandarts, het consultatiebureau en de fysiotherapie. Meer smaken waren er niet. De laatste discipline was door zijn vrouw vanmorgen wanhopig gebeld met de hoop op een urgente afspraak voor een acuut probleem. Dat was dus gelukt. Lees verder »

mei 24

Terwijl het prille aprilzonnetje al een sprankje warmte afgaf, verliet Jeroen het portiek van zijn torenhoge flat in Meerzicht en liep naar zijn gepimpte, oude Subaru. Zijn trots en toeverlaat. Zijn substituut vriendin. Het was zeven uur en zondagmorgen. Er heerste louter stilte tussen de flats in. Daar waar het doordeweeks een hectische drukte van belang was, gecreëerd door gehaaste forenzen die allen met hun auto zo snel mogelijk Zoetermeer wilden verlaten om voor de gebruikelijk file in Den Haag te belanden, was het nu een oase van rust. Er stonden op de parkeerplaats slechts vele in het weekeinde werkloze auto”s. Lees verder »

mrt 04

Verbijsterd keek Tom naar het scherm van zijn laptop. Opnieuw scrolde hij de tekst van het mailtje langzaam door. Van boven naar beneden. Wederom las hij de tekst, een poging tot poëzie, zo dacht hij. Hij klikte ook eens terug naar de afzender. Een volslagen vreemde voor hem, dacht hij. Toen Tom vijf minuten geleden z”n laptop opstartte, was dat met de intentie zijn site op Hyves te checken. Even kijken of er nog een leuke date aan zat te komen. Hij had weer een paar aasjes als vrouwenlokkertje uitgeworpen, dus wat hem betreft kon er gehapt worden. Hij was er altijd klaar voor. Lees verder »

jan 07

Het was ergens aan het einde van de jaren tachtig, dat we op een camping belandden in the middle of nowhere in de Franse Provence. De locatie was zo cliché, dat het wel waar moest zijn. Een dorpje van niets: een Boulangerie en een Tabac, en wat oudere, locale inwoners op een zandvlakte die na de siësta hun eeuwige petanque speelden. Het dorpje was aan twee zijden omzoomd met onafzienbare rijen wijnranken en aan één kant was er een boer met zonnebloem- en lavendelvelden. Als de altijd aanwezige mistral aanwakkerde, rook je op de camping het zo bedwelmende aroma van de lavendel. Vriendin Monique was er dol op. Lees verder »

dec 15

“Stairway tot heaven” weerklonk door alle vier de speakers van zijn fraaie Bose surround systeem, ooit gekregen van zijn vrouw voor Vaderdag. Weliswaar geen vader, maar toch. Uit genegenheid. Hij grimlachte bij de gedachte. Ach, hij gaf haar ooit een taart voor Moederdag met de tekst: “Niet gebaard, toch een taart”. Zijn humor. Terwijl de Top 2000 zijn traditionele einde naderde, Paul de Leeuw op het breedbeeldscherm van het plasmatoestel zijn bekende ADHD-presentatie tentoonspreidde, zat de schijnbaar eenzame veertiger op zijn witleren, trendy bank het jaar 2008 uit te luiden. Ha, een eenzame jaarwisseling. Lees verder »

nov 30

Onlangs trof ik mezelf aan, zittend op een houten bankje zonder leuning, dat je wel vaker op schoolpleinen tegenkomt. Ik zat daar op een woensdagmiddag in een heerlijk najaarszonnetje dat het begrip Indian Summer eer aandeed. Inderdaad bleek dit het schoolplein te zijn waar ik vier decennia geleden de tafels leerde, knikkerde, in de hoek stond en voor het eerst verliefd werd. Het schooltje was aan de buitenzijde niets veranderd, dacht ik. Het was er nu uitgestorven, wat logisch was natuurlijk. Ook het fietsenhok stond er nog net zo bij als toen, in de late jaren zestig. Ik verzonk in een nostalgisch peinzen. Lees verder »