okt 01

Langzaam werd ze wakker. Waar was ze in vredesnaam? De zon scheen blijkbaar al volop, want door de kieren van de houten luiken die voor de ramen hingen, verlichtten felle stralen de haar onbekende ruimte. Oh ja, ze was in Griekenland, op Kos. Langzaam richtte ze zich op om de kamer te bekijken. Oh, vreselijk, haar hoofd. Snel vleide ze haar hoofd weer behoedzaam neer op het oncomfortabele kussen. Het bonkte achter haar ogen. De mix van ouzo en bier die haar gisteren de avond en een deel van de nacht had doorgeholpen, was funest. Ze likte langs haar droge lippen. Dorst. Ze had een baggersmaak in haar mond die zonder twijfel gevolg was van de overmaat aan alcohol en een overdosis Gauloises Blonde. Voorzichtig nam ze de kamer op. Het besef dat dit haar gisteren in alle haast geboekte hotelkamer was, kwam langzaam door de mistige waas in haar pijnlijke hoofd bovendrijven. Hoe was ze hier gisteren terecht gekomen? Ze dacht na met fronsende wenkbrauwen. Shit, fronsen deed zelfs pijn. Ze draaide zich voorzichtig op haar zijkant. Gek, het andere deel van het bed leek ook wel beslapen te zijn. Het dunne laken waaronder ze lag, gleed wat opzij. Ze realiseerde zich ineens dat ze naakt in bed lag. Zij, Meisje, opgevoed in de meest preutse familie van een streng christelijk, Zeeuws vissersdorpje, naakt in bed op een vreemde hotelkamer. Wat was er gebeurd? Zuchtend draaide ze zich behoedzaam op haar rug, onwillekeurig het laken zedig tot haar kin optrekkend. Peinzend trachtte ze haar korte termijngeheugen te reactiveren. Lees verder »

aug 18

Kees kwam opgewekt op zijn schooltje aan. Hij was benieuwd wat de nieuwe dag hem brengen zou. Het onderwijs: elke dag anders. Hij was nu al vijftien jaar werkzaam in het basisonderwijs, waarvan tien jaar in groep acht. Hij wilde niets anders meer. Hoewel; stiekem dacht hij er wel eens aan hoe het zou zijn om directeur te spelen. Hij zou het heel anders aanpakken dan Joep, dat wist hij wel. Maar ach, hij was pas vijfendertig, nog jong. Trouwens, al dat vergaderen, regelen, problemen oplossen en personeel vinden. Was dat wel zo leuk? Vandaag kreeg hij een nieuwe stagiaire. Hopelijk was zij leuk. Dat vond Kees eigenlijk belangrijker. Dat maakte elk schooljaar zijn werk toch weer wat aantrekkelijker. Als het maar geen jongen was, maar die leken de laatste jaren uitgestorven te zijn. Kees woonde weliswaar al tien jaar samen met Lies, toch had hij nog altijd een gezonde belangstelling voor de vrouwelijke medemens. Lies haalde altijd haar schouders op, als ze haar man weer eens de charmeur zag uithangen. Kijken mag, was haar standpunt.
Ze was me er een, die Sandra. Vrolijk, goedgebekt en een beetje een komiek. De kinderen van groep acht zagen haar elke week weer graag verschijnen. Ze was ook een meesteres in het verzinnen van lesonderdelen, die op zijn minst als origineel betiteld konden worden. Zo zou deze klas nooit meer vergeten, dat er op een vrijdagmiddag in de projectweek een pizzabezorger in de klas verscheen met 28 pizza”s. Een bestelling van juffrouw Sandra. Het project had Italië als thema. Gelukkig had Sandra niet de spontane inval gehad om een lid van de maffia in te huren. En Kees? Hij ervoer haar aanwezigheid als erg prettig. Hij betrapte zichzelf erop, dat hij altijd uitkeek naar de dag dat Sandra stage liep. De stageweken waren een feest voor hem. Kees vergat dikwijls, dat hij vijftien jaar ouder was. Dat hij al tien jaar wat had met Lies, verdrong hij zelfs. Als hij op de spaarzame momenten van zelfreflectie zich realiseerde, dat hij een vorm van verliefdheid ontwikkelde, bedacht hij dat zoiets klinkklare onzin was. Het was louter onschuldig vermaak. Spannend, onschuldig flirten. Niets mis mee. Lees verder »

jul 09

‘We zijn wel klaar met u”, hoorde de doodnerveuze patiënt met naast zich zijn enorm trillende vrouw de witgejaste specialist zeggen op een wijze, zoals hij “s avond met een collega aan de bar van hun vaste etablissement terloops twee Johnny Walkers black label bestelde. De wereld van de patiënt stortte terstond in. En die van zijn eega. Zijn denken stopte. Zij adem stokte. Alle hoop, zo al die nog in enigermate existeerde, vervloog. Al hun ijdele verwachtingen waren gebaseerd geweest op die vreselijke medische ingrepen die men betiteld had met het verneukeratieve woord kuur. Eufemisme in optima forma. Deze ziekmakende, giftige ellende die de medici dan in je amechtige lichaam pompten, moesten dan dat andere onheil bestrijden. Een soort chemische burgeroorlog met jouw body als strijdtoneel. Kuren, het mocht wat. Het ziekenhuis als kuuroord. Zo bezien was het driewekelijks ritueel een recreatief uitstapje. Waar ga jij heen? Centrum Elysium, Duindigt, Thermen 2000, Holland Casino? Oh, kuuroord Bronovo, leuk hoor, moet ook erg goed zijn. Geniet ervan. Lees verder »

jun 30

voor Sophie

Moeder had net zo”n akelige buikpijn, als toen zijzelf, lang geleden, voor de eerste keer naar school moest. Ze kon het zich nu nog goed heugen. Was het toen de kleuterschool die lonkte, nu was het de basisschool die spanningveroorzaker was. Het was vandaag de eerste schooldag voor haar vierjarige Sophietje. Terwijl moeder hetzelfde weeë gevoel ondervond als indertijd, stapte haar kleine dochtertje tamelijk opgewekt en welgemoed naast haar het aloude schoolgebouw binnen. Ze huppelde welhaast. Vertederd keek moeder naar haar kleine meisje. Twee blonde, korte vlechtjes, een mini rugzakje, een stralend, verwachtingsvol gezichtje met nieuwsgierige, bruine oogjes, die altijd wat verwonderd de wereld in keken. Moeder wist in welk lokaal ze zijn moesten. Helemaal achteraan, groep 1A, de Kikkertjes van juffrouw Coby genaamd. Met een brok in haar keel keek moeder toe, hoe de juf Sophie een handje gaf en haar een plekje toebedeelde in de grote kring van piepkleine stoeltjes. Ze mocht naast de juf, een ereplaats voor de nieuweling. Lees verder »

jun 23

Het oude kerkorgel speelde iets wat Lotte vaag uit haar jeugd herinnerde. Haar ouders namen de kinderen soms mee naar de kerk, maar die oude traditie was allengs in onbruik geraakt. Ze zat op de achterste rij in een ongerieflijke, houten bank. Ze keek om zich heen naar de meezingende kerkgangers. Toen richtte ze haar blik weer op de dominee, die hoog op de kansel het goede voorbeeld gaf. Gebiologeerd bleef ze hem aanstaren en dacht terug aan gisteravond. Deonverwachte afspraak met deze man in toga. Lotte wist nu wat eronder school. Deze veertiger, die zich goed kon meten met een George Clooney, was weliswaar getrouwd, maar dat was Lotjes doelgroep nu eenmaal. Getrouwde mannen wilden zich niet binden, hadden relevante ervaring, maar wilden eens seks zonder sleur, hadden geen kinderwens en gingen na afloop lekker weer terug maar hun vrouw, huis en haard. Het beviel haar prima. Lottes nymfomane inslag noopte haar ertoe om zo nu en dan haar getrouwde prooi in te ruilen voor een nieuwe. Zij had toch ook recht op variatie. Lees verder »

jun 05

De man die over een hobbelig grintpad wandelde, overdacht de afgelopen week. Het verschrikkelijke nieuws sloeg zo onverwacht in dat het bij hemzelf eigenlijk nog niet echt goed was doorgedrongen. Irreële realiteit. Komt een man bij de dokter, dacht hij bitter, ja, ja. ‘We doen louter wat routine checks hoor”, had z”n huisarts hem achteloos gezegd, alsof het een APK-keuring betrof. ‘Maar eens even flink uitgebreid door de medische molen, daar wordt geen mens slechter van.” Naïef als hij in deze was, had hem dat een goed plan geleken. Beter wat te veel gecontroleerd dan als een potentiële, tikkende tijdbom het leven trotseren. Na bloedprikken, wat hem een forse blauwe plek opleverde dankzij een stuntelige, piepjonge verpleegkundige, het maken van foto”s die blijkbaar in het medisch jargon als ECG door het leven gingen en het inleveren van een potje urine, wat hij niet zonder enige gêne deed, mocht hij zelf komen opdraven. Hij voelde zich net zo gespannen, als toen hij in een ver, grijs verleden op het telefoontje van de examenuitslag van de middelbare school zat te wachten. Hij had het niet zo op medische instellingen. Zijn vriendin naast hem, was als altijd een baken van rust. Nog wel. Lees verder »

mei 23

In een kolossale huiskamer van een protserige villa in Amsterdam Oud-Zuid zat een trendy geklede man met een stoppelbaardje en wat te lang, golvend haar op zijn lederen, witte bank droefgeestig te roken en te drinken. Deze eens zo bewierookte schrijver bevond zich in een diepe dip. Een fiks dal beter gezegd. Meesmuilend bejegend en beschimpt werd hij door de Nederlandse, literatuurminnende goegemeente. Daar waar hem altijd loftuitingen ten deel waren gevallen, was de publieke opinie faliekant tegen hem gekeerd. Weg was de roem, die ooit eeuwig leek. Verdwenen was de aandacht, die hem heimelijk altijd zo goed deed. Verschrompeld was de vrouwelijke adoratie, waar hij het eigenlijk allemaal voor deed. Hoon was zijn deel, van grappen werd hij het lijdend voorwerp en plots verscheen hij in cartoons. En niet als de held. Toen hij in Fokke en Sukke werd afgebeeld als een bedriegende charlatan, wist hij dat het nooit meer goed zou komen. Een wreed einde van zijn grootse carrière. Zijn spectaculaire ondergang was het gesprek van de dag. Niet alleen de intelligentsia die de NRC consumeerden, maar ook de hysterische, hijgerige vrouwentypes die zich heel echte schrijfsters waanden op Hyves, lieten hem, eens hun held, vallen als de clichématige baksteen. Lees verder »

mei 03

In een mager aprilzonnetje stond het statige bankgebouw van een der Neerlands meest gerenommeerde banken als een monument van Hollands eeuwenoude kapitalisme te prijken in het oude, chique centrum van de hoofdstad. Snelle yuppen in grijze driedelige kostuums, zakenlui met de onvermijdelijke mobiele telefoon in de aanslag en hooggehakte, sexy secretaresse-typetjes liepen af en aan. Samsonite en Gucci zouden trots zijn op hun ter plekke florerende marktaandeel. Eén man echter detoneerde. Veertiger, spijkerpak, Nikes, stoppelbaard van een paar dagen en iets te lange haren. Eigenlijk een beetje het clichébeeld van de would-be artiest: Zie mij eens artistiek zijn, ik heb maling aan burgerlijke conventies. Vastberaden, alsof hij al vele malen deze route had afgelegd, liep hij het bankgebouw binnen, de marmeren hal door richting de burelen van de hogere echelons van deze handel in geld. Voor een balie, waar een opvallende blondine de receptioniste zat uit te hangen, stopte hij z’n ferme pas. Lees verder »